Apparatski

In alle rust was ik bezig mijn koffer in te pakken. De nieuwe reis zou ongeveer een maand in beslag nemen dus moest er goed nagedacht wat mee te nemen. De zon scheen laag de kamer in, op zo’n manier dat ik ook echt zin kreeg om te vertrekken. De sloten van mijn lichtgrijze Delsey Comete koffer blonken op in het licht en vanuit het open raam klonken geluiden van de straat beneden en het park aan de overkant. Soms passeerde een auto waarna ik weer de stemmen hoorde van de jongens die speelden met hun frisbee. Ik haalde mijn scheerapparaat, een Braun 70S uit de badkamer en toen ik het tussen de opgevouwen shirts vleide gingen mijn gedachten automatisch terug naar een vorige reis.

Die was wel niet zolang geweest als die ik nu ging maken, maar toch, zonder mijn scheerapparaat, ik was het toen vergeten, voelde ik mij onprettig. De afspraken daar konden domweg niet met ongeschoren kaken. Met enige moeite vond ik tenslotte een winkel waar ze vermoedelijk scheerapparaten verkochten, en het zag er leeg uit, ik leek de enige klant. Zodra ik deur waaraan een grote bel klingelde sloot, sprong een kleine verkoopster van haar krukje achter de kassa. In dat land was stond gewoontegetrouw de klant aan de ene kant van de toonbank en de verkoopster aan de andere.
Nadat ik met enige moeite, via gebaren en geluiden duidelijk had gemaakt waarnaar ik zocht, verscheen een brede glimlach op haar gezicht. Ze droeg een formele witte blouse en een strakke zwarte rok.
Ze haalde een mij onbekend merk scheerapparaat tevoorschijn, haalde het uit de verpakking en terwijl ze onverstaanbaar ratelde deed ze alsof ze mij schoor. Mijn schouderophalen dat ik haar niet verstond kon haar niet stoppen, sterker nog, ze scheen het heel grappig te vinden.
Ik wilde al mijn City Bank creditcard tevoorschijn halen toen de kleine verkoopster nog een ander scheerinstrument haalde waarmee ze dezelfde handeling verrichtte, vergezeld van weer die grote lach op haar gezicht, waar, nu ik het van dichtbij zag, geen spoor van make-up te bekennen was. Toen er tenslotte zes of zeven op de glazen vitrine lagen en zij zich alweer omdraaide om er nog een te halen legde ik lukraak mijn hand op een ervan.

De volgende morgen schoor ik mij voor het eerst met mijn nieuwe Braun 70S. En wel in de roze badkamer van de kleine verkoopster, vol met vrouwendingetjes en met weids uitzicht over die vreemde stad. Nadat ik gladgeschoren buiten stapte was zij verdwenen. Het appartement was verlaten en toen ik op het liftknopje drukte, zag ik dat ik me op de zevenentwintigste verdieping bevond. Mijn hotel was makkelijk terug te vinden, per taxi en tijdens de rit verbaasde ik me over tal van dingen en het leek of ik me herinnerde dat we in een draaimolen hadden gezeten, ergens op een soort kermis, of was dat een droom. Hoe ik ook zocht in de resterende vrije momenten die ik nog had, de winkel leek, evenals de kleine verkoopster, spoorloos verdwenen.

Toen ik de zwarte Braun 70S, die ik liefkozend ook wel ‘mijn kleine apparatski’ noem, tussen de opgevouwen shirts vleide en aan die vreemde aankoop terugdacht leek het of ik de zoete geur van de roze badkamer kon ruiken. En met een kleine glimlach vulde ik langzaam de Delsey Comete met kleding voor ongeveer een maand. Vanuit het park hoorde ik gelach en het blaffen van een hond. In het ritsvak paste maar net mijn tablet, de Zebra Rugged L10. In welke vreemde stad ik die kocht, dat weet ik niet meer.

Eén gedachte over “Apparatski”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s