Het klinkt misschien stom, maar het is gewoon zo, gewoon waar, kep een vriendin, kmag d’r geen kennis noemen, ook geen goeie kennis of nog erger, een kennisje, dan wordt ze boos, nou ja niet boos, maar dat vindt ze niet goed, wij zijn toch vrienden zegt ze dan. En die vriendin, die zingt. Dat komt goed uit want ik zing zelf ook. Er kan geen stukje muziek voorbijkomen of een quizvraag of ik zing/zeg/neurie onmiddellijk de bijbehorende eerste zin. Dus eigenlijk zing ik zoals die collega die zei: ‘Ik schrijf ook’, toen hij hoorde dat ik schrijf: ‘Ja, ’zei die: ‘Ik schrijf ook, reviews’. ‘Reviews?’ ‘Ja, van mijn vakantiereisjes en het restaurant eten enzo.’

Nee, nu effe serieus, eindelijk, eindelijk was het zover, het ging gebeuren, ik ging de zingende vriendin voor het eerst zien (!) zingen. Live, voor het echie. Met d’r band, in het café aan de haven. Een gebroken poot (die van mij) gooide nog bijna roet in het eten maar een kennisje (vriendin) van mij wilde ook gaan en spontaan besloten we een T-shirt te maken. Enigszins gespannen toch wel, betraden wij het etablissement. Nooit was ik in deze stad op deze plek, in ‘De Ooievaar.’ Onze jassen gesloten waaronder wij de ‘diehard’ fanclub T-shirts nog even geheimhielden. Toch doorzag de kastelein onze snode plannen: ‘Jullie komen voor de muziek’. Nerveus als giechelende groupies schuifelden we verder door de bruine kroeg, daar stond ze, nietsvermoedend, onze zangeres. Totdat ze ons in het vizier kreeg en wij als potloodventers onze jassen openden.

Bij de eerste tonen wist ik het al; ‘Nobody knows you, when y’re down and out’. Onze zangeres zei met haar bandje ‘Eavy’, een gitarist en een toetsenist, easy-listening muziek te maken, maar dit was toch onversneden blues, heerlijk. Ooit stuurde ze me een filmpje waarin ze dit ook zong, bijna boos. Dagenlang, te pas en te onpas zong ik die ene zin. Laat ik hier nu niet de hele setlist behandelen en volstaan met enkele songs die mij bijzonder raakten. Van Olivia Newton-John ben ik geen groot fan, maar ja, een nummer als: ‘Hopelessly devoted to you.’ Als dat zo vlak voor je met alle overtuiging live wordt gezongen, moet je wel van heel harde steen zijn om niet een klein beetje te smelten. Wááuw, wat kan ze zingen die meid en die stem, waar haalt ze het allemaal vandaan uit dat frêle lijfje.

Dan, Gilbert O’Sullivan en Johny Cash, wij, mijn broers en ik zongen dit vroeger thuis keihard bij de afwas en ‘I walk the line’ zo laag mogelijk. Meteen toen ik ‘Something stupid’ herkende voelde ik al, dit ging moeilijk worden, dit waren emoties, oei. Ik keek naar de schilderijtjes aan de muur, de kroonluchters aan het plafond en jawel, de papieren zakdoek van het Kruitvat kon in de broekzak blijven. Ja beste mensen, muziek kan ontroeren, toch? ‘Love you more’, van Racoon, noteerde ik in gedachten, het filmpje dat die andere vriendin daarvan maakte, later sturen naar mijn oudste dochter; groot fan. (Zeeuwse roots?) Van tevoren had ik gedacht, huh? Geen bas, geen drums? Maar dit trio, ‘Eavy’, niks meer aan veranderen, perfect!

Lekkere meezingers van BLØF; ‘Omarm me’ en ‘Jolene’ van de ons-te-vroeg-ontvallen’ Dolly Parton. Maar dan, ‘Autumn leaves’, van Eva Cassidy, een nummer waar ik kippenvel van kreeg. Haar stem, de muziek waarin haar begeleiders de gelegenheid hadden om uit te pakken en natuurlijk de droevige tekst:

‘Since you went away the days grow long
And soon I’ll hear old winter’s song
But I miss you most of all, my darling
When autumn leaves start to fall’

Tot slot nog een bekentenis, ik ben schuldig, jawel, ik beken. De afbeeldingen op die zwarte fanclub T-shirts zijn tot stand gekomen door middel van AI. Ik heb dus een onverantwoorde hoeveelheid water en energie verbruikt en een hoop CO2 uitgestoten. Alles voor het goede doel, wij van de merchandise zorgden mede voor het succes.  En later zullen wij kunnen wij zeggen, wij waren erbij toen, bij een van die legendarische eerste concerten, daar in dat kleine kroegje bij de haven.

Hoe vaak je ‘de film ook terugspeelt’, wat er nu in die split second gebeurde, daar kom je nooit meer achter. Er waren getuigen, zij hebben het gezien, maar toen was het al gebeurd. Ook zij kunnen het niet zeggen, het gaat te snel. En te onverwacht. Feit is wel dat het leven er opeens totaal anders uitziet. Die ene seconde zorgt voor een grote verandering. Was ik niet geconcentreerd genoeg, liep ik teveel op de automatische piloot. Schoot er een steen weg, gleed ik uit, of plaatste ik mijn Leki-stok niet goed.

Het boek waar ik soms in las de laatste maanden; ‘Wachten, een levenshouding’, van Dirk De Wachter, was dat alvast een aanwijzing, of een teken aan de wand? Want dat is wat ik nu genoodzaakt ben te doen. Wachten, op herstel, totdat het gebroken kuitbot weer is geheeld. Weken gewacht op de operatie. Nu weken wachten tot de volgende foto, uitsluitsel. Weken binnenzitten met mooi weer, nergens heen kunnen, dat been niet mogen belasten. Dan waarschijnlijk nog meer wachten, misschien met loopgips, of beginnen met revalideren.

De eerste weken niet kunnen lezen, het hoofd te vol. Te druk ook, op en neer naar het ziekenhuis en de niet aflatende stroom mails van dat hospitaal. Met afspraken en ‘folders’, met uitleg. Die zo lastig te openen zijn met die DIGID-muur wegens dat verrekte AVG. Zoveel bezoek en lieve kaartjes en appjes en belletjes. Het gedoe met de te declareren kosten bij de verzekeringen. Het leren lopen met stokken en manoeuvreren met de rolstoel. En dan, nadat het allemaal een beetje geregeld is, met pijn en moeite alle bagage en stinkend wasgoed weggewerkt, dan neemt ook het bezoek af. Dan begint het wachten.

Ik heb altijd haast. Eigenlijk ben ik heel lui, daarom doe ik altijd alles snel; meer tijd om lui te zijn. Dat lui zijn uit zich dan in veel tijd voor mezelf hebben, veel dingen doen elke dag. Buiten zijn en bewegen en elke dag iets maken, een schilderij of een verhaaltje, desnoods alleen een redelijke foto.  Geen dag verkwisten, zonde van de tijd. En dat is het, dat gevoel, heb niet veel tijd meer. En ik wil nog zoveel. Maar ik moet wachten.

En ik moet anders redeneren, ik heb nog geluk gehad, het was niet ál te steil, daar waar ik van het pad viel. Vijftig graden misschien en ik belandde op de volgende lus van het zigzag-paadje. Was de val iets eerder geweest, nog boven het met kabels beveiligde deel en daarna het vrij-afklimmen stukje dan had er een helikopter moeten komen. En goed dat het niet het scheenbeen was, dan kun je absoluut niet meer lopen. Nu moesten we nog honderdtwintig meter afdalen, naar een stenig bergweitje en daar een beekje doorwaden, een boomstambrug met enkele ontbrekende plankjes en toen nog zestig meter omhoog naar de hut. Dat was geen feest, over die kilometer deden we tweeënhalf uur.

Moet ik nog ouder worden om dat te kunnen, vertragen, slow-down. Gewoon rustig leven, kallempies an allemaal. Gewoon krantje lezen, naar buiten kijken, hé daar is onze merel weer in de tuin en dan eens kijken wat er zoal te koop is in de supermarkt en bij welke gezellige caissière ik ga afrekenen, nee niet met de zelfscan, dat gaat veel te snel.

Alle tijd nu om dat boek ‘Wachten’ maar eens uit te lezen en ook om er een verhaaltje uit te persen. Gewoon omdat het kan, zittend in de rolstoel aan tafel en dan naar de printer rollen die verderop het juist uitspuugt. Morgen het nog eens herlezen, die correcties, die kunnen wachten. Geduld.

Soms kom je er niet onderuit, moet je mee met Eega, voor de lieve vrede en omdat het je vrienden zijn. Sowieso al geen liefhebber van zit-verjaardagsfeestjes en al helemaal niet van barbecue, de geur alleen van dat zwartgeblakerd vlees. En nu nog iets minder zin, allemaal buren van de uitnodiging, wat moet je met die onbekende mensen, van middelbaren tot jong-bejaarden.

En jahoor, daar zit het gezelschap, aan een lange tafel, ik wurm er met lange tanden een stoel tussen en trek een neutraal gezicht. Ja, doe nu maar bier mét, nee geen nulpuntnul. Ik had gehoord dat ook de wielrenner waar ik vijfendertig jaar geleden onzacht tegenaan botste er zou zijn. Geen idee hoe hij er eigenlijk uit ziet. De zon schijnt nog, ik zit lekker in de schaduw, nip van m’n biertje en wacht af. Totdat. Ik hoor de vrouw naast mij iets zeggen over de videoclip die ze heeft opgenomen. Videoclip? Ja, ze blijkt songteksten te schrijven en die ook zelf te zingen. Op de muziek gecomponeerd door een vriend. Kijk, dat is interessant en wordt het opeens een stuk minder vervelend in dit gezelschap. Schrijvers en dichters onder elkaar. Ja doe nog maar een biertje en we kletsen honderduit.

En zoals het gaat op zulke festiviteiten, wanneer je terugkomt met je bordje liflafjes en een verbrand sateetje, is je stoel bezet. Ik neem mijn verlies en plof ergens neer op een stoel van iemand die waarschijnlijk net wat zwart vlees op een bord stapelt. Als ik het een en ander heb weggewerkt vraag ik aan mijn onbekende buurman met aan beide zijden twee grote gehoorapparaten:
‘Hebben wij ooit samen in een ambulance gelegen?’
De buurman ontkent en vertelt nog nooit in een ambulance te hebben gelegen, hij was altijd schipper. Ik vraag mij af of er dan misschien geen varende ambu’s zijn, maar verder kom ik niet want er ontwikkelt zich een leuk gesprek. De lage waterstanden, vervoer over water – de juiste weg. Hamburg, de Westerschelde, de gratis veerpont over het IJ en ja doe nog maar een biertje.

De gastheer kijkt reeds wat lodderig uit zijn ogen als ik me bij hem voeg aan de statafel. Onze moeizame conversatie wordt ruw onderbroken door een gebruinde, zwaar vervellende man, eveneens getooid met niet onzichtbare gehoorversterkers. Deze blijkt een caravan te hebben in Lermoos, Oostenrijk, vlakbij de Zugspitze die dan weer net in Duitsland ligt. Kijk, dat schept een band, hoewel hij zegt van gletsjers niets te weten en dat die zich snel terugtrekken ook niet. Over zijn moestuin, ik over mijn toenmalige moestuin, Pfas en wat dies meer zij.

Dan acht ik het tijd dat ik me kan terugtrekken, beleefdheidshalve lang genoeg geweest, dat ik de eerste ben die vertrekt, het zal wel. Vanuit de verte al meermaals Eega een bepaalde blik toegeworpen, ook zij maakt aanstalten. Ik zwaai de zangeres/ songwriter veel succes, wil er vandoor maar wordt teruggeroepen. De Lermoosman zit naast Eega en ze wijst naast zich:
‘Dit is Wim, die wielrenner van toen!’
‘Oooo, ben jij dat! Had je nooit herkend, jij was het en het was jouw schuld, haha!’
En ik zeg hem dat wij samen in één ambulance naar het ziekenhuis vervoerd werden, kreunend van de pijn. Maar hij weet er niks meer van, heeft als wielrenner zoveel ongelukken gehad.
‘Jij bent dus een brokkenpiloot, en eerlijk gezegd, neehoor, in dit geval, het was mijn schuld’
En dan zeggen ze dat klimmen zo gevaarlijk is.

Voor hen die deze drie letters niets zeggen: Concert at sea. Binnen gehoorafstand van mijn datsja, caravan zoals Eega het pleegt te noemen, ‘het huisje aan de zee’, heet het voor de kleinkinderen. Datsja, een woord aan mijn vocabulaire toegevoegd dankzij het ‘dikkeduimen’ verhaal van Halbe Zijlstra (Halbe Datsja) over zijn logeerpartrij bij Poetin. Hoe de man hierna nog vrijwel dagelijks durft op te draven bij diverse talkshows. Met zijn middenscheiding. Die datsja van mij (ons), van Eega mag ik het niet ‘De Wagen’ noemen, is een oase van rust, aan de kust dus. Vlakbij het strand en toeristisch vertier is toch op een kwartier fietsens verkrijgbaar. Voor hen die ook bij Concert at sea geen lampje gaat branden; het is zoiets als Pinkpop of Lowlands. Een driedaags muziekfestival maar dan in tegenstelling tot deze twee zonder overnachtingen.

Van de 45000 bezoekers per dag is op mijn tuinbankje niets te merken, bij zuidenwind. Anders wordt het wanneer de wind uit een andere hoek waait, het is slechts luttele kilometers verderop. Toen UB40 optrad kon ik gewoon meezingen, ik was toch onhoorbaar, zo luid en duidelijk kwam het binnen. Meestal echter zijn het alleen de dreunende bastonen, moeilijk op te maken welke muziek
erbij hoort. Nu terwijl ik dit schrijf komt één couplet steeds wel helder door en ik ken het:
‘And I don’t want the world to see me
‘cause I don’t think that they ‘d understand
When everthing’s made to be broken
I just want you to know who I am’

Google zegt me dat het oorspronkelijk van The Goo Goo Dolls is, nooit van gehoord. Google zegt ook dat het gezongen wordt door James Arthur, ook nooit van gehoord, klinkt wel lekker.

Concert at sea is niet zoals de meeste festivals klein begonnen. De Zeeuwse band BLØF gaf in 2003 een concert aan de Schelde en dat werd meteen bezocht door 40.000 mensen. In de jaren daarna groeide het uit tot dat wat het nu is. De locatie is uniek te noemen, letterlijk aan zee, op de Brouwersdam, waar het publiek de zon achter de diverse podia in zee ziet zakken. Dit jaar waarschijnlijk tot opluchting, want er is een meerdaagse hittegolf en die stookt de grote asfaltvlaktes op de dam zinderendheet. In volstrekte eenzaamheid dwaalde ik gisteren over mijn geliefde strand, aan de horizon de contouren van het festivalterrein met de kenmerkende rood-witte vuurtoren. De tienduizenden in de hitte daar, werkelijk niemand hier en het zoute water was koel.

De derde dag is het minstens zo heet maar met overtrekkende onweersbuien, stortregen en een enkele keer grote hagelstenen. Een beetje festival heeft recht op minstens één bui en op Cas slaat de bliksem in een geluidstoren.  Als de regen oorverdovend klettert op mijn dastja’s dak en de rollende donder klinkt denk ik onwillekeurig terug aan Woodstock 1969. Toen daar een enorme bui losbarstte en het terrein met de honderdduizenden bezoekers veranderde in een modderpoel. Die apocalyptische beelden staan nog op mijn netvlies: ‘Keep away from the towers!’

Die nacht blaast de wind met volle kracht de hardrockbeat afgewisseld met a-ritmische donderslagen mijn kant op. Buiten koelt het lekker af, binnen hangt de warmte nog, ik zet de airco een standje hoger.

(schilderijtje ‘Concert at Sea’ is gemaakt op een ander eiland, in ongeveer 5 minuten, jaren geleden al, ten tijde van het concert aan de overkant)

Altijd in voor een nieuw woord, dit kende ik nog niet. De aanleiding was droevig, dat wel. Eerst een appje met een screenshot van een mail (huh, is dit een grap?) die ik even later zelf ook kreeg. Evides kan kennelijk niet al haar klanten tegelijk melden, berichten, alarmeren; E-coli bacterie, drink geen water uit de kraan of kook het tenminste drie minuten. Enigszins triomfantelijk keek ik Eega aan, zie je, toch goed dat ik ooit een paar flessen water had gekocht. Onzin, dat doen we nooit, drinkwater uit de kraan is sowieso schoner dan flessenwater. Bovendien zonder co2 uitstoot aan huis geleverd.

Eega kookt voor de zekerheid toch ook een pannetje water. Het NL-Alert daarna maakt het nog wat serieuzer en is kennelijk paniek veroorzakend. De winkels worden bestormd door mensen die water inslaan. Hieronder de bedroevende commentaren op een FB-post van het AD over de Evides melding. (nóóit doen; reacties lezen op social media)

…gaan ze een belangrijk bericht premium zetten dus mensen eerst een abonnement afsluiten om BELANGRIJKE INFORMATIE te kunnen lezen
…Nou dan lees je het toch ergens anders. Heel Facebook staat er vol mee en anders gewoon op de site van Evides zelf. Opgelost
…dat is zo maar het ga om het principe vind jij het wel normaal dat je dan eerst een abonnement moet afsluiten voordat je een belangrijk nieuwsbericht kan lezen
…inderdaad wat een afzetters zijn het toch
…Heel goed dat premium. Eerst betalen en dan het advies. Bedankt AD voor mij geen abonnement
…Mijn dochter al de hele week buikpijn en diarree dus speelt al langer dan gister denk ik.
…wat zijn mensen toch makkelijk bang te maken. Dacht ze na Corona toch wat slimmer waren geworden. Kan gevaarlijk zijn voor kwetsbaren. Maar voor de rest is het niet bedreigend.
…Dan blijf jij toch lekker kraanwater drinken. Bij mij in de familie 5 die buikloop hebben en overgeven hebben dus ik kook liever het water even. Heeft niks met bang zijn te maken. Kijk ik ben ook weer niet die gek die flessenwater ga graaien.
…Als ze nu al elkaar de koppen inslaan voor de laatste flessen water, wat als de pleuris uitbreekt.
…Waarom een betaald artikel maken dit gaat alle bewoners aan droeftoeters asociaal dit.
…Gisteren 2,5 liter water gedronken, nergens last van
…Droeftoeters zijn het! Half de stad had al last van zijn darmen voordat ze het bekend durfde te maken.
…En in het ergste geval moet je aan infuus.
…Mense, effe deze site boycotten!
…Hoeveel val je af, als je er last van krijgt vraag ik voor een vriend
…Is toch normaal dat je betaald voor een abonnement. Is al eeuwen lang
…Moet je poepen?
…Ja, al een week, poep 2 liter per dag|
…Gewoon lekker water koken
…UV-filtertje is altijd handig. En een omgekeerde osmose systeem is ook handig om de pfas eruit te halen. Maar pfas is veilig zeker?
…Nou z8n ze plotselink ziek
…Ach goed voor de weerstand

Ik zei nog zo: nóóit doen, commentaren lezen op de socials!

Het was al vroeg begonnen, was hij daarvan wakker geworden of door het daglicht dat onbeschroomd want de gordijnen waren opengebleven schaamteloos naar binnen stroomde of toch van het gefluit en het gesjilp en het gekwetter. Met zijn ongewassen naar slaap geurende lijf en ogen die het nog niet lukten scherp te stellen stommelde hij de trap af, steunzoekend aan de leuning. Ook de schuifpui stond open en voorzichtig liet hij zich zakken in een lage tuinstoel, nog vochtig en koud van de dauw.

Hij wist zich omringd door de gevederde vrienden zoals hij ze noemde, cliché, maar dat kon niks schelen. Zoals niets hem kon deren deze dagen, teveel gedronken gisteren, op stap geweest en eenmaal thuisgekomen nogmaals teveel gedronken om te vergeten wat hij net had gedaan. Maar dat was gisteren en gisteren is geweest. De mussen en de mezen kwetterden, de koolmeesjes en de pimpelmeesjes vlogen af en aan. In de hoge boom verderop repeteerde de houtduif zijn gekoer. De ochtendzon was al heet en zweet parelde over zijn buik. Eigenlijk moest hij zich gaan herpakken, douchen, iets aantrekken, koffie.

De jonge musjes, net zo groot als hun ouders lieten zich door hen voeren. Op het terras vlak voor hem, brutaal en totaal niet schuw. Met opengesperde bekjes en ongeduldig trillende vleugeltjes. Verbaasd keek hij het aan, kijk nou die rakkers, das lekker makkelijk, in plaats van zelf op pad te gaan. Daar was het echtpaar Turkse tortel geland, trippelend in hun duifgrijze verenpakjes lukraak pikkend naar onzichtbare hapjes. Af en toe keken ze naar hem, nadenkend als het ware, de kopjes scheef, met het zwarte bandje in de nek en die lieve oogjes. Hij rekte zich uit en ontdekte hoog in de lucht rondcirkelende zwaluwen en nog hoger een enkele gierzwaluw. Achter zich hoorde hij het gepiep van de kleine schooiertjes uit het nestkastje. Om de paar minuten vloog er een papa of mamakoolmees met voer rechtstreeks het kleine gaatje in. Arme beestjes, ze hadden het er zo druk mee, ze zagen er niet meer uit. Vanonder de vlinderstruik klonk geritsel, dat kon alleen maar de merel zijn, rommelend in het gevallen blad, is hier nog een lekkere worm ofzo? Het was al te laat voor haar ochtendconcert, vanavond maar weer. En dat tikken daar op het straatje, die geduldige lijster, hij had weer een slak gevonden.

Het was heel even schrikken toen het zonnescherm zich langzaam uitvouwde, maar het zingen, fluiten, kwelen, krassen, koeren, sjilpen, snateren en kwinkeleren ging al snel weer verder. Met een kop koffie en een groot glas water zeeg hij amechtig opnieuw neer, nu op de bank in de schaduw van het scherm. De familie mus maakte ruzie in de liguster.  De tortelduifjes vlogen op, gingen een tuintje verder op bezoek. Op de armleuning zat het brutale roodborstje. Nippend van de koffie staarde hij naar het nieuwsgierige vogeltje dat zo heel dichtbij hem zat. Was het een teken, dacht ‘zij’ nu aan hem, wilde ze hem liefde geven of troost. Of mogelijk ook vergeving. Spijt, onmerkbaar schudde hij zijn hoofd nee, spijt heb je alleen van de dingen die je niet deed. Even plotseling als het roodborstje kwam was het opeens weer verdwenen. Misschien moest hij een nieuwe start maken, het kon nog, opnieuw beginnen, vergeten, het roer omgooien, verder. Dan klonk van bovenop het dak het gekrakeel van de ekster; ‘ékékékékék!’ Hmm, eerst maar eens douchen en scheren, iets aantrekken.

Maar dan snel geknipt, twee beeldjes per 1.25 seconde, of sneller, stroboscopisch. Niet alles op een dag maar terugspoelend lijkt dat en sterker nog, kán dat. Enkele beelden: Voetballen met je kleinzoon en steeds meer Marokkaanse jochies die een voor een verlegen vragen of ze ook mee mogen doen. Zen worden van een eindeloze vaartocht door de grijsgroenheid van de Biesbosch aan boord van die De Zilvermeeuw, met op het andere dek 37 rolstoelers, scootmobielers en rollaters. In de bibliotheek niets kunnen vinden en dan maar weer een Murakamitje mee. Dagen bijna niet kunnen lopen want ja, dat voetballen, je bent ook geen 65 meer. Die film zien over het bestaan in Irak ten tijde van dictator Sadam Hoessein.

Dat boek ‘Wachten’ uitlezen en dat dan proberen toe te passen en traag naar de stad fietsen en door de stad slenteren. Maar wind mee, dus van traag fietsen is geen sprake. In de stad voelt zevenentwintig graden als zevenendertig en dat wekt vertragen wel degelijk in de hand. Die twee jongens met beugelbekkies die vragen of ze je drie vragen mogen stellen, over dat beeld daar. Hun verbaasde blikken kunnen betekenen dat ze verbaasd zijn, óf over je gebit dat vruchteloos veel jaren gebeugeld was óf jouw kennis van Willem van Oranje én de actiegroep Kwillemniet. Die publieksprijs in het museum waar je graag jouw stem aan geeft en dat die de winnares is die door de jury is gekozen kan je ook niet helpen. En dat de tent die je kocht toen die vorige verteerd bleek tijdens een wolkbreuk zo’n groot succes zou zijn voor jouw oudste kleindochter kon je ook niet weten, ze bleef erin wónen. En dat die jongste kleindochter je na drie weken Afrika slechts na heel lang nadenken begon te herkennen was niet minder bijzonder. Met alle geweld een vriend proberen te overtuigen dat hij dat schilderij echt van je krijgt en als hij er persé voor wil betalen dat hij het schilderij dan niet krijgt. Die gemiddelde vrouw die jou vraagt of ze iets mag vragen eerst zeggen dat je niet weet waar de tattooshop is en dan het toch te binnen schieten en het haar vervolgens nog snel gaan vertellen. Een nog niet gewaardeerde nieuwe route in de klimhal ’flashen’, dit is in één keer uitklimmen zonder te vallen of te ‘blokken’ (uitrusten) terwijl het je klimmaten niet lukt. Met onbekende bestemming ontvoerd worden wegens jouw verjaardag door drie vrienden. Een té column-achtig stukje schrijven over jouw scharrelkippen toen, waar met de wetenschap van nu dus PFAS in zat dat toch word goedgekeurd door de redactie van het lokale sufferdje. Boodschappen doen met het lijstje van Eega en warempel voor de verandering eens alles zelf kunnen vinden. Een uurtje jouw lijf blootstellen aan teveel UV in je bloedhete tuintje maar dit keer wel goed gesmeerd met factor dertig.

Dat je dit alles opschrijft op een nogal ondergescheten bankje onder de kastanje aan de rivier, achter de aangemeerde zestig meter lange Vista Grande uit Basel met uitzicht op de overkant waar je gisteravond met drie vrienden een driegangen maaltijd wegwerkte, terwijl de diepliggende Splendor hetende binnenvaarder voorbijvaart en de klok in de 2.25 meter uit het lood staande toren half twee slaat. Slechts na lang nadenken je herinneren waar je jouw fiets hebt vastgeketend.

Deze beelden dooreen gemixt in een ogenschijnlijk volstrekt willekeurige volgorde vloeien tenslotte samen in dat schilderij wat een vriend wil hebben maar waar je nog geen afstand van kunt doen en wat je toen, lang voordat dit allemaal opgeschreven werd al de titel gaf: ‘Inside my head / De binnenkant van mijn hoofd’.

Toen Ikea, jeweetwel, meestal omfloerst omschreven als het blauw-gele woonwarenhuis, haar eerste filiaal in Nederland opende is het begonnen; het Tutoyeren. De klant (= de koning) aanspreken met je en jou en jouw kast en jouw bed en jouw smaak. Oké, van zo’n jeugdig-achtig meubelpakhuis is het nog totdaaraantoe, maar dat ook mijn bank, waar ik mijn goede geld in betrouwbare handen deponeer, zijn clientèle denkt te moeten betutoyeren. Moet ik dat zien als klantenbinding? Zijn wij bevriend ofzo? Welk communicatiestrateeg heeft dat bedacht?

En dan dit, wat nu weer. Waarom gaan bedrijven als daar zijn de ANWB, Bamigo, Jac Hensen herenkleding, NS en de bibliotheek mij feliciteren met mijn verjaardag. Hoe weten ze überhaupt wanneer ik jarig ben. Ik kan mij niet herinneren die datum ooit met ze gedeeld te hebben. Oké de NS daargelaten, heeft vast met de seniorenvrijreizendagen te maken. En vooruit, die mail van de klimhal kan ik wel hebben, frequenteer ik wekelijks, ze kennen me en bovendien, op vertoon van die felicitatiemail krijg ik een gratis biertje. Maar, dat zelfs mijn opstalverzekering een felicitatie stuurt, slaat toch nergens op.

Terzijde; in een vlaag van verstandsverbijstering reageerde ik op de advertentie van de allereerste Ikea-vestiging: honderd personeelsleden en één ‘mooimaker’. Dat was ik toch maar niet, die mooimaker.

Kijk, begrijp me goed, het is vreselijk wanneer een jonge knaap tijdens een (willekeurig voorbeeld) klimweekend in België mij bijvoorbeeld vraagt: ‘Hoelang klimt u al?’ Neen! Ik heet Gerard en ik ben jij! Toen ik in de vorige eeuw nog werkte en zo’n jonge studentenknaap mij met meneer aansprak: Grote schrik! Nog een terzijde; om op dat laatste nog even door te gaan, het winkelgebeuren waarin ik nu eenmaal tewerkgesteld was; een verkoper, in een andere winkel die mij zei over een niet zo’n mooie pet: ‘Ja, maar deze pet verkoop ik heel erg veel!’ Ik: ‘O, nou dan moet ik hem dus al helemáál niet!’ En nog één, een terzijde; tegen die verkoper die maar bleef zeggen dat het wat minder mooie jasje toch zó’n mooi jasje was, dacht ik: ‘O, nou, koop het dan toch lekker zelf, als je het zo mooi vindt.’

Prettig wel dat met het noemen van je geboortedatum en je postcode bij instanties als tandarts, apotheek en dergelijke alle deuren opengaan en er kennelijk een onverwisselbare identiteit uit blijkt.

Een dag na mijn verjaardag kreeg ik een felicitatiemail van Gamma. Hoe dan? Ooit in een grijs verleden kocht ik er een doosje mierendood. Dit alles bedacht ik en schreef ik op in mijn hoofd, vijfenzeventig jaar en één dag na mijn geboorte, terwijl ik plat op mijn rug op het harde en natte zand van het strand lag, volledig anoniem, onbereikbaar voor onwelkome berichten en waar werkelijk niemand was, behalve enkele tientallen rondcirkelende visdiefjes, onwetend van verjaardagen en een zeehond dertig meter verderop. Een oude besnorde grijze die ook op zijn rug lag.

Ik weet niet precies waar ik moet beginnen en al helemaal niet waarom ik u dit allemaal vertel maar misschien dat het mij wat oplucht want ik zit er best een beetje mee. Het begon gewoon allemaal heel onschuldig en het betekent eigenlijk niks. En toch, het laat me niet los, en ik wil het eigenlijk totaal niet maar het lijkt wel of ik behekst ben, kan niks anders meer denken. Hij blijft maar door mijn hoofd spoken. Het was best redelijk weer en ik vond het weleens goed om wat te bewegen, ik doe niet mee aan dat duizendstappengedoe, begrijp me goed. Had ik het maar niet gedaan, was ik maar zoals altijd met de fiets gegaan, was ik hem niet tegengekomen.

Op de Merwekade waaide het hard en de pont naar Rotterdam voer net weg. Het viel me op hoe snel die boot van stilliggen aan dat ponton opeens heel hard gaat. Ik liep daar nog wat over na te denken toen ik hem zag staan. Hij keek ook naar die boot, het is zo’n catamaran, zo heet het volgens mij. Ik zag dat hij stond te kijken en hij zag dat ook van mij. Hij zei er iets over tegen me, ik weet niet meer wat maar ik moest er wel om lachen. Voor ik het wist liepen we samen verder richting de stad. Hij had een heel klein schrijfblokje en een pen in zijn hand en hij mompelde dat hij even iets moest opschrijven. Ik vroeg of hij schrijver was of dat hij boodschappen ging doen.

Ik nam een rode wijn en hij een Belgisch biertje maar zonder alcohol viel me op. Hij stelde voor om even wat te drinken, op het terras waar we net langs liepen. Hij wilde persé achterin zitten, tegen de muur, typisch want dan zaten we dus in de schaduw. En nu zag ik het, hij had wel een slecht gebit. Misschien praatte hij daarom zo onduidelijk. Hij was heel bruin en zijn haar was een beetje te lang maar dat vond ik juist wel grappig. Hij zei sorry en schreef weer een paar woorden op: ‘Ik ben bezig een rondleiding voor te bereiden’. Op mijn vraag of hij gids was kreeg ik ook geen antwoord. Hij vroeg hoe ik heet en of ik in Dordt woon. Zo raar, ik begon te vertellen en ik weet ook niet hoe het kwam maar ik kon niet stoppen met praten. Over mijn werk en dat ik net terug was van vakantie en dat mijn vader voor mijn poes had gezorgd en dat het vliegtuig drie uur vertraging had gehad.

Hij bestelde nog een rode wijn en nu nam hij er zelf ook een. Al die tijd zat hij heel stil mij aan te kijken met een kleine glimlach en hij had lieve ogen en kleine rimpeltjes overal en het was lastig in te schatten hoe oud hij was. Ik vroeg het maar hij gaf er geen antwoord op, niet belangrijk volgens hem. ‘Ik ben elke dag jarig’, zei hij. Hij zei dat hij mijn ogen heel mooi vond en mijn groene jurk ook. En toen moest hij dringend weer iets opschrijven, er schoot hem iets te binnen zei die. Het was voor een groep neven en nichten van hem, die rondleiding. Hij zag er een beetje tegenop, zo’n grote groep en dan met zijn zachte stem. ‘Ben je gids?’ vroeg ik weer en ik vroeg nog een keer hoe hij heette en toen zei hij: ‘Noem me maar Gerard.’ Al die tijd had hij een pet op, volgens mij een beetje vuil, dat vond ik dan wel minder.

Hij ging even naar binnen zei hij, ik kon niet verstaan wat hij zei, naar de wc of afrekenen maar in ieder geval, hij kwam niet meer terug. En meer is er niet gebeurd, het stelt niets voor, maar het lijkt wel of hij me betoverd heeft. Ik heb nog een tijdje zitten wachten, binnengekeken. Zo raar, hoelang heb ik hem nu helemaal gezien? Gesproken? Trouwens, wat heeft hij eigenlijk gezegd, bijna niks. Ik wil hem weer zien, wil hem alles vragen. Ben ik verliefd, is dat het? Het doet pijn, ik ben in de war, kan alleen maar hem denken. Had ik hem maar nooit ontmoet, het is om gek van te worden, ik fiets steeds over de Merwekade, misschien zie ik hem, met die groep neven en nichten.

Ja hallo, als ik oprecht dat had geweten, dat je dat ook kon worden. Lijkt mij oprecht een geweldige baan. Zeker nu er de laatste tijd wel heel veel aanspoelen, aanmeren en aanlanden. En ook voortdurend die afwisseling, een bultrug, of een blauwe vinvis, dan weer een redelijk onbekende dolfijnensoort, tot aan bruinvissen toe. Je had die Sterreclame: ‘Op een dag weet je het, je wordt conducteur,’ Ik sloeg daar niet direct op aan, nog onwetend van alle uren (hoeveel % van mijn leven?) die ik in de trein zou zitten. Nee, deze tot de verbeeldingsprekende, geweldig klinkende baan bestond nog niet: ‘Landingscoördinator Walvisachtigen’.

Hoe groter gestrand dier, hoe interessanter het wordt. Neem nu bultrug Johanna, dat was nota bene al in 2012, daar wordt nu nog over gesproken. Een hoop publiciteit en dan was het ook nog eens bij zandplaat De Razende Bol. Wie wil daar nu niet heen. Overigens vlottrekken van het giga-dier lukte niet meer. Nu gaat het alweer weken over bultrug Timmy, in de Duitse wateren. Men zal en moet deze walvisachtige redden, met een enorm varend soort dok gaat Timmy naar dieper water, ver weg in de Noordzee afgezonken worden. Op hoop van zegen dat hij geen hernia heeft of andere klachten, immers de zwaartekracht heeft vrij spel wanneer dat lichaam niet meer gedragen wordt door rondom water.

In het land waar men het Wolvenpopulatiemeldpunt kent is er kennelijk dus ook de Landingscoördinator Walvisachtigen. Kortweg de LW. Onduidelijk of de LW gebiedsgebonden opereert of is het net als bij de Ombudsman een landelijke eenmansbaan. Het achtendertig pagina’s tellende ‘Protocol Leidraad Stranding Levende Grote Walvisachtigen’ toont aan hoe zorgvuldig wij in dit land met onze dieren – in de vrije natuur welteverstaan – omgaan. Anders dan bij de wolf is de algemene opinie oprecht eensluidend, zijn er bij de wolf voor-en tegenstanders, wolvenknuffelaars en wolvenhaters, bij de walvisachtigen is de heersende mening, deze ons voorstellingsniveau te boven gaande hoeveelheden walvisspek, – traan en – blubber: terug, de zee in, zwemmen. Unaniem, niet afschieten, afdrijven.

Zeer onlangs was daar de blauwe vinvis, oprecht naamloos gebleven, dat wel, die aanspoelde tegen de Verklikkerplaat bij Renesse. Met vloed kwam het reeds dode dier weer vlot, maar liep verder toch opnieuw aan de grond. Was ik maar daar getuige van geweest, ik met kennis van alle muien, stromingen en getijden ter plekke.

Bent u getuige van een onvrijwillige aanlanding van een potvis, danwel bultrug langer dan zes meter, meldt dit dan aan de strandingscoördinator. Deze zal contact opnemen met de EODD, Explosieven Opruimingsdienst Defensie. Nogmaals, had ik dat geweten, toen ik aan het begin van mijn loopbaan stond, dan had mijn carrière er anders uitgezien.