Altijd in voor een nieuw woord, dit kende ik nog niet. De aanleiding was droevig, dat wel. Eerst een appje met een screenshot van een mail (huh, is dit een grap?) die ik even later zelf ook kreeg. Evides kan kennelijk niet al haar klanten tegelijk melden, berichten, alarmeren; E-coli bacterie, drink geen water uit de kraan of kook het tenminste drie minuten. Enigszins triomfantelijk keek ik Eega aan, zie je, toch goed dat ik ooit een paar flessen water had gekocht. Onzin, dat doen we nooit, drinkwater uit de kraan is sowieso schoner dan flessenwater. Bovendien zonder co2 uitstoot aan huis geleverd.

Eega kookt voor de zekerheid toch ook een pannetje water. Het NL-Alert daarna maakt het nog wat serieuzer en is kennelijk paniek veroorzakend. De winkels worden bestormd door mensen die water inslaan. Hieronder de bedroevende commentaren op een FB-post van het AD over de Evides melding. (nóóit doen; reacties lezen op social media)

…gaan ze een belangrijk bericht premium zetten dus mensen eerst een abonnement afsluiten om BELANGRIJKE INFORMATIE te kunnen lezen
…Nou dan lees je het toch ergens anders. Heel Facebook staat er vol mee en anders gewoon op de site van Evides zelf. Opgelost
…dat is zo maar het ga om het principe vind jij het wel normaal dat je dan eerst een abonnement moet afsluiten voordat je een belangrijk nieuwsbericht kan lezen
…inderdaad wat een afzetters zijn het toch
…Heel goed dat premium. Eerst betalen en dan het advies. Bedankt AD voor mij geen abonnement
…Mijn dochter al de hele week buikpijn en diarree dus speelt al langer dan gister denk ik.
…wat zijn mensen toch makkelijk bang te maken. Dacht ze na Corona toch wat slimmer waren geworden. Kan gevaarlijk zijn voor kwetsbaren. Maar voor de rest is het niet bedreigend.
…Dan blijf jij toch lekker kraanwater drinken. Bij mij in de familie 5 die buikloop hebben en overgeven hebben dus ik kook liever het water even. Heeft niks met bang zijn te maken. Kijk ik ben ook weer niet die gek die flessenwater ga graaien.
…Als ze nu al elkaar de koppen inslaan voor de laatste flessen water, wat als de pleuris uitbreekt.
…Waarom een betaald artikel maken dit gaat alle bewoners aan droeftoeters asociaal dit.
…Gisteren 2,5 liter water gedronken, nergens last van
…Droeftoeters zijn het! Half de stad had al last van zijn darmen voordat ze het bekend durfde te maken.
…En in het ergste geval moet je aan infuus.
…Mense, effe deze site boycotten!
…Hoeveel val je af, als je er last van krijgt vraag ik voor een vriend
…Is toch normaal dat je betaald voor een abonnement. Is al eeuwen lang
…Moet je poepen?
…Ja, al een week, poep 2 liter per dag|
…Gewoon lekker water koken
…UV-filtertje is altijd handig. En een omgekeerde osmose systeem is ook handig om de pfas eruit te halen. Maar pfas is veilig zeker?
…Nou z8n ze plotselink ziek
…Ach goed voor de weerstand

Ik zei nog zo: nóóit doen, commentaren lezen op de socials!

Het was al vroeg begonnen, was hij daarvan wakker geworden of door het daglicht dat onbeschroomd want de gordijnen waren opengebleven schaamteloos naar binnen stroomde of toch van het gefluit en het gesjilp en het gekwetter. Met zijn ongewassen naar slaap geurende lijf en ogen die het nog niet lukten scherp te stellen stommelde hij de trap af, steunzoekend aan de leuning. Ook de schuifpui stond open en voorzichtig liet hij zich zakken in een lage tuinstoel, nog vochtig en koud van de dauw.

Hij wist zich omringd door de gevederde vrienden zoals hij ze noemde, cliché, maar dat kon niks schelen. Zoals niets hem kon deren deze dagen, teveel gedronken gisteren, op stap geweest en eenmaal thuisgekomen nogmaals teveel gedronken om te vergeten wat hij net had gedaan. Maar dat was gisteren en gisteren is geweest. De mussen en de mezen kwetterden, de koolmeesjes en de pimpelmeesjes vlogen af en aan. In de hoge boom verderop repeteerde de houtduif zijn gekoer. De ochtendzon was al heet en zweet parelde over zijn buik. Eigenlijk moest hij zich gaan herpakken, douchen, iets aantrekken, koffie.

De jonge musjes, net zo groot als hun ouders lieten zich door hen voeren. Op het terras vlak voor hem, brutaal en totaal niet schuw. Met opengesperde bekjes en ongeduldig trillende vleugeltjes. Verbaasd keek hij het aan, kijk nou die rakkers, das lekker makkelijk, in plaats van zelf op pad te gaan. Daar was het echtpaar Turkse tortel geland, trippelend in hun duifgrijze verenpakjes lukraak pikkend naar onzichtbare hapjes. Af en toe keken ze naar hem, nadenkend als het ware, de kopjes scheef, met het zwarte bandje in de nek en die lieve oogjes. Hij rekte zich uit en ontdekte hoog in de lucht rondcirkelende zwaluwen en nog hoger een enkele gierzwaluw. Achter zich hoorde hij het gepiep van de kleine schooiertjes uit het nestkastje. Om de paar minuten vloog er een papa of mamakoolmees met voer rechtstreeks het kleine gaatje in. Arme beestjes, ze hadden het er zo druk mee, ze zagen er niet meer uit. Vanonder de vlinderstruik klonk geritsel, dat kon alleen maar de merel zijn, rommelend in het gevallen blad, is hier nog een lekkere worm ofzo? Het was al te laat voor haar ochtendconcert, vanavond maar weer. En dat tikken daar op het straatje, die geduldige lijster, hij had weer een slak gevonden.

Het was heel even schrikken toen het zonnescherm zich langzaam uitvouwde, maar het zingen, fluiten, kwelen, krassen, koeren, sjilpen, snateren en kwinkeleren ging al snel weer verder. Met een kop koffie en een groot glas water zeeg hij amechtig opnieuw neer, nu op de bank in de schaduw van het scherm. De familie mus maakte ruzie in de liguster.  De tortelduifjes vlogen op, gingen een tuintje verder op bezoek. Op de armleuning zat het brutale roodborstje. Nippend van de koffie staarde hij naar het nieuwsgierige vogeltje dat zo heel dichtbij hem zat. Was het een teken, dacht ‘zij’ nu aan hem, wilde ze hem liefde geven of troost. Of mogelijk ook vergeving. Spijt, onmerkbaar schudde hij zijn hoofd nee, spijt heb je alleen van de dingen die je niet deed. Even plotseling als het roodborstje kwam was het opeens weer verdwenen. Misschien moest hij een nieuwe start maken, het kon nog, opnieuw beginnen, vergeten, het roer omgooien, verder. Dan klonk van bovenop het dak het gekrakeel van de ekster; ‘ékékékékék!’ Hmm, eerst maar eens douchen en scheren, iets aantrekken.

Maar dan snel geknipt, twee beeldjes per 1.25 seconde, of sneller, stroboscopisch. Niet alles op een dag maar terugspoelend lijkt dat en sterker nog, kán dat. Enkele beelden: Voetballen met je kleinzoon en steeds meer Marokkaanse jochies die een voor een verlegen vragen of ze ook mee mogen doen. Zen worden van een eindeloze vaartocht door de grijsgroenheid van de Biesbosch aan boord van die De Zilvermeeuw, met op het andere dek 37 rolstoelers, scootmobielers en rollaters. In de bibliotheek niets kunnen vinden en dan maar weer een Murakamitje mee. Dagen bijna niet kunnen lopen want ja, dat voetballen, je bent ook geen 65 meer. Die film zien over het bestaan in Irak ten tijde van dictator Sadam Hoessein.

Dat boek ‘Wachten’ uitlezen en dat dan proberen toe te passen en traag naar de stad fietsen en door de stad slenteren. Maar wind mee, dus van traag fietsen is geen sprake. In de stad voelt zevenentwintig graden als zevenendertig en dat wekt vertragen wel degelijk in de hand. Die twee jongens met beugelbekkies die vragen of ze je drie vragen mogen stellen, over dat beeld daar. Hun verbaasde blikken kunnen betekenen dat ze verbaasd zijn, óf over je gebit dat vruchteloos veel jaren gebeugeld was óf jouw kennis van Willem van Oranje én de actiegroep Kwillemniet. Die publieksprijs in het museum waar je graag jouw stem aan geeft en dat die de winnares is die door de jury is gekozen kan je ook niet helpen. En dat de tent die je kocht toen die vorige verteerd bleek tijdens een wolkbreuk zo’n groot succes zou zijn voor jouw oudste kleindochter kon je ook niet weten, ze bleef erin wónen. En dat die jongste kleindochter je na drie weken Afrika slechts na heel lang nadenken begon te herkennen was niet minder bijzonder. Met alle geweld een vriend proberen te overtuigen dat hij dat schilderij echt van je krijgt en als hij er persé voor wil betalen dat hij het schilderij dan niet krijgt. Die gemiddelde vrouw die jou vraagt of ze iets mag vragen eerst zeggen dat je niet weet waar de tattooshop is en dan het toch te binnen schieten en het haar vervolgens nog snel gaan vertellen. Een nog niet gewaardeerde nieuwe route in de klimhal ’flashen’, dit is in één keer uitklimmen zonder te vallen of te ‘blokken’ (uitrusten) terwijl het je klimmaten niet lukt. Met onbekende bestemming ontvoerd worden wegens jouw verjaardag door drie vrienden. Een té column-achtig stukje schrijven over jouw scharrelkippen toen, waar met de wetenschap van nu dus PFAS in zat dat toch word goedgekeurd door de redactie van het lokale sufferdje. Boodschappen doen met het lijstje van Eega en warempel voor de verandering eens alles zelf kunnen vinden. Een uurtje jouw lijf blootstellen aan teveel UV in je bloedhete tuintje maar dit keer wel goed gesmeerd met factor dertig.

Dat je dit alles opschrijft op een nogal ondergescheten bankje onder de kastanje aan de rivier, achter de aangemeerde zestig meter lange Vista Grande uit Basel met uitzicht op de overkant waar je gisteravond met drie vrienden een driegangen maaltijd wegwerkte, terwijl de diepliggende Splendor hetende binnenvaarder voorbijvaart en de klok in de 2.25 meter uit het lood staande toren half twee slaat. Slechts na lang nadenken je herinneren waar je jouw fiets hebt vastgeketend.

Deze beelden dooreen gemixt in een ogenschijnlijk volstrekt willekeurige volgorde vloeien tenslotte samen in dat schilderij wat een vriend wil hebben maar waar je nog geen afstand van kunt doen en wat je toen, lang voordat dit allemaal opgeschreven werd al de titel gaf: ‘Inside my head / De binnenkant van mijn hoofd’.

Toen Ikea, jeweetwel, meestal omfloerst omschreven als het blauw-gele woonwarenhuis, haar eerste filiaal in Nederland opende is het begonnen; het Tutoyeren. De klant (= de koning) aanspreken met je en jou en jouw kast en jouw bed en jouw smaak. Oké, van zo’n jeugdig-achtig meubelpakhuis is het nog totdaaraantoe, maar dat ook mijn bank, waar ik mijn goede geld in betrouwbare handen deponeer, zijn clientèle denkt te moeten betutoyeren. Moet ik dat zien als klantenbinding? Zijn wij bevriend ofzo? Welk communicatiestrateeg heeft dat bedacht?

En dan dit, wat nu weer. Waarom gaan bedrijven als daar zijn de ANWB, Bamigo, Jac Hensen herenkleding, NS en de bibliotheek mij feliciteren met mijn verjaardag. Hoe weten ze überhaupt wanneer ik jarig ben. Ik kan mij niet herinneren die datum ooit met ze gedeeld te hebben. Oké de NS daargelaten, heeft vast met de seniorenvrijreizendagen te maken. En vooruit, die mail van de klimhal kan ik wel hebben, frequenteer ik wekelijks, ze kennen me en bovendien, op vertoon van die felicitatiemail krijg ik een gratis biertje. Maar, dat zelfs mijn opstalverzekering een felicitatie stuurt, slaat toch nergens op.

Terzijde; in een vlaag van verstandsverbijstering reageerde ik op de advertentie van de allereerste Ikea-vestiging: honderd personeelsleden en één ‘mooimaker’. Dat was ik toch maar niet, die mooimaker.

Kijk, begrijp me goed, het is vreselijk wanneer een jonge knaap tijdens een (willekeurig voorbeeld) klimweekend in België mij bijvoorbeeld vraagt: ‘Hoelang klimt u al?’ Neen! Ik heet Gerard en ik ben jij! Toen ik in de vorige eeuw nog werkte en zo’n jonge studentenknaap mij met meneer aansprak: Grote schrik! Nog een terzijde; om op dat laatste nog even door te gaan, het winkelgebeuren waarin ik nu eenmaal tewerkgesteld was; een verkoper, in een andere winkel die mij zei over een niet zo’n mooie pet: ‘Ja, maar deze pet verkoop ik heel erg veel!’ Ik: ‘O, nou dan moet ik hem dus al helemáál niet!’ En nog één, een terzijde; tegen die verkoper die maar bleef zeggen dat het wat minder mooie jasje toch zó’n mooi jasje was, dacht ik: ‘O, nou, koop het dan toch lekker zelf, als je het zo mooi vindt.’

Prettig wel dat met het noemen van je geboortedatum en je postcode bij instanties als tandarts, apotheek en dergelijke alle deuren opengaan en er kennelijk een onverwisselbare identiteit uit blijkt.

Een dag na mijn verjaardag kreeg ik een felicitatiemail van Gamma. Hoe dan? Ooit in een grijs verleden kocht ik er een doosje mierendood. Dit alles bedacht ik en schreef ik op in mijn hoofd, vijfenzeventig jaar en één dag na mijn geboorte, terwijl ik plat op mijn rug op het harde en natte zand van het strand lag, volledig anoniem, onbereikbaar voor onwelkome berichten en waar werkelijk niemand was, behalve enkele tientallen rondcirkelende visdiefjes, onwetend van verjaardagen en een zeehond dertig meter verderop. Een oude besnorde grijze die ook op zijn rug lag.

Ik weet niet precies waar ik moet beginnen en al helemaal niet waarom ik u dit allemaal vertel maar misschien dat het mij wat oplucht want ik zit er best een beetje mee. Het begon gewoon allemaal heel onschuldig en het betekent eigenlijk niks. En toch, het laat me niet los, en ik wil het eigenlijk totaal niet maar het lijkt wel of ik behekst ben, kan niks anders meer denken. Hij blijft maar door mijn hoofd spoken. Het was best redelijk weer en ik vond het weleens goed om wat te bewegen, ik doe niet mee aan dat duizendstappengedoe, begrijp me goed. Had ik het maar niet gedaan, was ik maar zoals altijd met de fiets gegaan, was ik hem niet tegengekomen.

Op de Merwekade waaide het hard en de pont naar Rotterdam voer net weg. Het viel me op hoe snel die boot van stilliggen aan dat ponton opeens heel hard gaat. Ik liep daar nog wat over na te denken toen ik hem zag staan. Hij keek ook naar die boot, het is zo’n catamaran, zo heet het volgens mij. Ik zag dat hij stond te kijken en hij zag dat ook van mij. Hij zei er iets over tegen me, ik weet niet meer wat maar ik moest er wel om lachen. Voor ik het wist liepen we samen verder richting de stad. Hij had een heel klein schrijfblokje en een pen in zijn hand en hij mompelde dat hij even iets moest opschrijven. Ik vroeg of hij schrijver was of dat hij boodschappen ging doen.

Ik nam een rode wijn en hij een Belgisch biertje maar zonder alcohol viel me op. Hij stelde voor om even wat te drinken, op het terras waar we net langs liepen. Hij wilde persé achterin zitten, tegen de muur, typisch want dan zaten we dus in de schaduw. En nu zag ik het, hij had wel een slecht gebit. Misschien praatte hij daarom zo onduidelijk. Hij was heel bruin en zijn haar was een beetje te lang maar dat vond ik juist wel grappig. Hij zei sorry en schreef weer een paar woorden op: ‘Ik ben bezig een rondleiding voor te bereiden’. Op mijn vraag of hij gids was kreeg ik ook geen antwoord. Hij vroeg hoe ik heet en of ik in Dordt woon. Zo raar, ik begon te vertellen en ik weet ook niet hoe het kwam maar ik kon niet stoppen met praten. Over mijn werk en dat ik net terug was van vakantie en dat mijn vader voor mijn poes had gezorgd en dat het vliegtuig drie uur vertraging had gehad.

Hij bestelde nog een rode wijn en nu nam hij er zelf ook een. Al die tijd zat hij heel stil mij aan te kijken met een kleine glimlach en hij had lieve ogen en kleine rimpeltjes overal en het was lastig in te schatten hoe oud hij was. Ik vroeg het maar hij gaf er geen antwoord op, niet belangrijk volgens hem. ‘Ik ben elke dag jarig’, zei hij. Hij zei dat hij mijn ogen heel mooi vond en mijn groene jurk ook. En toen moest hij dringend weer iets opschrijven, er schoot hem iets te binnen zei die. Het was voor een groep neven en nichten van hem, die rondleiding. Hij zag er een beetje tegenop, zo’n grote groep en dan met zijn zachte stem. ‘Ben je gids?’ vroeg ik weer en ik vroeg nog een keer hoe hij heette en toen zei hij: ‘Noem me maar Gerard.’ Al die tijd had hij een pet op, volgens mij een beetje vuil, dat vond ik dan wel minder.

Hij ging even naar binnen zei hij, ik kon niet verstaan wat hij zei, naar de wc of afrekenen maar in ieder geval, hij kwam niet meer terug. En meer is er niet gebeurd, het stelt niets voor, maar het lijkt wel of hij me betoverd heeft. Ik heb nog een tijdje zitten wachten, binnengekeken. Zo raar, hoelang heb ik hem nu helemaal gezien? Gesproken? Trouwens, wat heeft hij eigenlijk gezegd, bijna niks. Ik wil hem weer zien, wil hem alles vragen. Ben ik verliefd, is dat het? Het doet pijn, ik ben in de war, kan alleen maar hem denken. Had ik hem maar nooit ontmoet, het is om gek van te worden, ik fiets steeds over de Merwekade, misschien zie ik hem, met die groep neven en nichten.

Ja hallo, als ik oprecht dat had geweten, dat je dat ook kon worden. Lijkt mij oprecht een geweldige baan. Zeker nu er de laatste tijd wel heel veel aanspoelen, aanmeren en aanlanden. En ook voortdurend die afwisseling, een bultrug, of een blauwe vinvis, dan weer een redelijk onbekende dolfijnensoort, tot aan bruinvissen toe. Je had die Sterreclame: ‘Op een dag weet je het, je wordt conducteur,’ Ik sloeg daar niet direct op aan, nog onwetend van alle uren (hoeveel % van mijn leven?) die ik in de trein zou zitten. Nee, deze tot de verbeeldingsprekende, geweldig klinkende baan bestond nog niet: ‘Landingscoördinator Walvisachtigen’.

Hoe groter gestrand dier, hoe interessanter het wordt. Neem nu bultrug Johanna, dat was nota bene al in 2012, daar wordt nu nog over gesproken. Een hoop publiciteit en dan was het ook nog eens bij zandplaat De Razende Bol. Wie wil daar nu niet heen. Overigens vlottrekken van het giga-dier lukte niet meer. Nu gaat het alweer weken over bultrug Timmy, in de Duitse wateren. Men zal en moet deze walvisachtige redden, met een enorm varend soort dok gaat Timmy naar dieper water, ver weg in de Noordzee afgezonken worden. Op hoop van zegen dat hij geen hernia heeft of andere klachten, immers de zwaartekracht heeft vrij spel wanneer dat lichaam niet meer gedragen wordt door rondom water.

In het land waar men het Wolvenpopulatiemeldpunt kent is er kennelijk dus ook de Landingscoördinator Walvisachtigen. Kortweg de LW. Onduidelijk of de LW gebiedsgebonden opereert of is het net als bij de Ombudsman een landelijke eenmansbaan. Het achtendertig pagina’s tellende ‘Protocol Leidraad Stranding Levende Grote Walvisachtigen’ toont aan hoe zorgvuldig wij in dit land met onze dieren – in de vrije natuur welteverstaan – omgaan. Anders dan bij de wolf is de algemene opinie oprecht eensluidend, zijn er bij de wolf voor-en tegenstanders, wolvenknuffelaars en wolvenhaters, bij de walvisachtigen is de heersende mening, deze ons voorstellingsniveau te boven gaande hoeveelheden walvisspek, – traan en – blubber: terug, de zee in, zwemmen. Unaniem, niet afschieten, afdrijven.

Zeer onlangs was daar de blauwe vinvis, oprecht naamloos gebleven, dat wel, die aanspoelde tegen de Verklikkerplaat bij Renesse. Met vloed kwam het reeds dode dier weer vlot, maar liep verder toch opnieuw aan de grond. Was ik maar daar getuige van geweest, ik met kennis van alle muien, stromingen en getijden ter plekke.

Bent u getuige van een onvrijwillige aanlanding van een potvis, danwel bultrug langer dan zes meter, meldt dit dan aan de strandingscoördinator. Deze zal contact opnemen met de EODD, Explosieven Opruimingsdienst Defensie. Nogmaals, had ik dat geweten, toen ik aan het begin van mijn loopbaan stond, dan had mijn carrière er anders uitgezien.

Precies, dat woord zocht ik. Toen ik terugfietste uit de stad waar de gekte al in volle hevigheid was losgebarsten en ik nog hele volksstammen gehuld in oranje kleding die het midden hield tussen carnaval en de hel tegenkwam op weg erheen. Naar het nationale volksfeest dat Koningsdag heet en verworden is tot een grote landelijke rommelmarkt. Ik had mij naar het centrum gehaast, niet naar de aubade, oh nee, dat nooit, maar om ze weer eens te zien, Jubal. Het showkorps met het trompetgeschal en de trommels met hun kippenvel veroorzakende onnavolgbare ritmes en de meisjes voorop met hun zwaaiende vlaggen die in de nauwe straten in de oude stad voor haast Fellini-achtige sfeerbeelden oproepen. Helaas, zo vertelde een oranje mevrouw me dat Jubal niet meer bestaat. Wat ik zag was een flauwe afspiegeling, Jong-Jubal. Een groepje jonge kinderen die hun best deden.

Mijn preciesgoed verschoten oranje broek die raadselachtig verdwenen is, zou ik toch niet aangedaan hebben, net zomin als de oranje polo. Even had ik nog getwijfeld of ik het geinige rood-wit-blauwe speldje op de pet zou prikken, maar ik kon het niet. Was ik al nooit iemand die de vlag zou hijsen aan zijn pand of op zijn perceel grond, die dat nou net weer te ver vond gaan. Koningsgezind, vaderlandsliefde, dat soort woorden, daar heb ik moeite mee. Moet ik mij nu conformeren aan het volk, de onderdanen, door mee te gaan in de voorgeschreven oranjedracht en onbedoeld mijn steun uit te dragen aan deze koning. Was het tot voor kort een vorm van verbroedering, ik kan het niet nu. Niet na het bezoek en de veelbesproken logeerpartij.

Het heeft nogal stof doen oplaaien, discussie alom. De meerderheid van het volk van Nederland was tegen, maar de door ons gekozenen veranderen, zodra ze een zetel bemachtigd hebben in een soort lakeien van het Oranje instituut. Ze moesten gaan, zo goed om de banden met dat land aan te houden. De timing was wat ongunstig, kort ervoor had hij gedreigd een hele beschaving te laten sterven. Moet ik het hier nog opnoemen, de Straat van Hormuz, IJsland, Cuba, Venezuela, Israël, Libanon, de riviera van Gaza. Hoeveel doden heeft hij al op zijn geweten. Onze koning en onze koningin hadden een goed gesprek, het was een gezellige avond geweest met de president.

Zijn we het al vergeten, de oproep om het Capitool te bestormen. Hoeveel Amerikanen die op hem gestemd zijn inmiddels ontslagen door zijn beleid. Hoeveel doden heeft het gekost toen hij hardnekkig Corona bleef ontkennen, adviseerde om bleekmiddel te injecteren. Een president die adviseert om vrouwen bij hun vagina te pakken. Die duizenden pagina’s in dossiers laat zwart lakken. Die het zorgstelsel om zeep helpt zodat miljoenen Amerikanen in armoe belanden en alles in het werk stelt om het klimaat nog verder te verpesten. Onze koning en onze koningin hadden een goed gesprek en hebben kennelijk een kort geheugen en geen geweten.

Dit jaar is de eer van het koekhappen aan Dokkum gegund, een welopgevoede Nederlander kan niet aan Dokkum denken zonder Bonifatius. Die vermoord is omdat hij de Friezen wilde bekeren. Nu gaan mijn ambivalente gevoelens niet zo ver dat ik hoop dat. De tweede aanslag gisteren op de president mislukte wederom. Bij het schrijven van dit stukje loopt buiten niemand langs die niet in oranje is geüniformeerd. Ik blijf binnen.

Heb jij dat nou ook? Dat het je soms teveel wordt, dat de koude rillingen over je rug lopen, dat je s ’nachts niet in slaap kunt komen, wat als de dijken breken, wat als Poetin een bommetje gooit op een dijk, als al dat smeltwater uit de Alpen langskomt tegelijkertijd met springvloed en westerstorm, als er hier een keer zo’n niet te stoppen wolkbreuk blijft hangen, of een verdwaalde tornado schiet net even te ver door en al mijn zonnepanelen waaien weg, of die gekke Revolutionaire Garde lanceert hier vanuit een vrachtwagen een lading zelfmoorddrones, of ze droppen een bommetje op een fabriekje hier vlakbij en mijn schuifpui wordt eruit geslagen, ja nu kun je wel lachen of denken wat stelt hij zich nu weer aan, maar ik denk dat ik het zeker weet, dat wij allemaal weleens van die terrorgedachten hebben en dan maar snel wegkijken, niet te veel nadenken.

Of dat er zo’n schaduwvloot-schip niet alleen maar ‘in kaart brengt’, maar daadwerkelijk een kabeltje kapot trekt, kan niet schelen wat het is, gas, nou lekker dan, ik heb geen open haard, hoe dan, dat wordt kou lijden, stel dat het net tijdens die drie dagen per jaar dat het onder nul is in dit land, bevriezen mooi je leidingen, of een kabelstroom, doet je het cv het ook mooi niet en wat te denken van je inductieplaat, dat worden kouwe schotels, die paar campinggaz tankjes op zolder zijn zo leeg hoor, ik zweer het je of nog gekker, geen internet meer, kun je helemáál niks meer, nou doe ik mijn gordijnen en lampen nog handmatig open en dicht, dat is het punt niet, maar weet je wel hoe afhankelijk wij onszelf daarvan hebben gemaakt, dat je niet meer kunt pinnen bij de kassa of kunt kijken hoelaat ze open zijn of om de foto’s van je kleinkind een like-je geven, nee veel gekker, om maar wat te noemen, onze dijkbewaking, noem maar wat, de Maaslandkering, allemaal digitaal hé, open en dicht.

Soms denk ik, ik sla dat acht uur journaal maar even over, of in de krant, vandaag lees ik alleen de columns, gewoon wegkijken, doet onze regering ook, genocide in Gaza, dat noemen we ‘zorgelijk’, ik wil het allemaal niet meer weten, zolang dat oranje gevaar met die enge handlangers in die strakke blauwe pakken naast hem de hele wereld denkt te kunnen regeren, ik walg van die man, dat sujet, wil zijn naam hier niet opschrijven, ik kan die stem niet meer uitstaan, soms denk ik woonde ik maar ergens in een huisje in een dorpje waar geen bereik is, zijn er nog plekken op de wereld, misschien in de leegte van Western-Australia, of in de Kalahari woestijn of ook toch nog wel gewoon dichterbij huis in een dalletje omsloten door bergen in Zwitserland, maar ja daar heb je, zoals nu op dit moment weer de ene lawine na de andere, of met de verdwijnende permafrost afbrokkelende bergen en landverschuivingen en wat ik net zei over Australië en Afrika, daar is het nu al zo warm, dat wordt alleen maar warmer, hoewel aan de andere kant, als je daar zit, dan moet de zeespiegel wel heel hoog stijgen, daar hou je het wel droog.

Binnenkort de verkiezingen van de gemeenteraad, ook zoiets, de partij waar ik al mijn hele leven meestal op stem is nu voorstander van bouwen in de polder en daar ben ik faliekant op tegen, natuurlijk moeten er meer woningen komen en snel ook, maar dan gaan ze maar de lucht in, hoge wolkenkrabbers, gewoon langs de randen van het historische centrum, kan best, als ze maar van de polders afblijven, wij zitten hier met deze stad op een eiland, hadden ze de laatste jaren niet steeds al die wijkjes moeten bouwen met grote villa’s, daar waar hele rijen sociale huurwoningen hadden kunnen staan; handen af van de polder, geef de bevolking wat lucht, help! Geef me lucht!

Kijk daar heb je het alweer, ik kan straks weer niet in slaap komen, let maar op.

Het was al weken droog maar uitgerekend de dag dat ik met m’n broers een dagje zou gaan wandelen (‘broederdag’) regende het. Diep in Zeeuws-Vlaanderen, op en over de Belgische grens. Tijdens het traditionele eieren-met-spek-bakmoment was het haast droog, maar eenmaal weer op pad begon het echt voluit te regenen. Mijn dure regenjack wat laatst toch weer niet waterdicht bleek en wat ik een speciale behandeling had gegeven bleek ook nu toch weer niet waterdicht. De vraag van de ene broer wat te doen, gewoon de wandeling af te maken of de afsnijder te nemen terug naar de auto was voor mij eenvoudig te beantwoorden; ik zag er de lol niet meer zo in. Met allerlei omwegen reed de andere broer ons terug. En ook even langs de nieuwste aanwinst van zijn stad, het boulderblok. En natuurlijk kostte het hen weinig moeite om mij erheen te sturen en mij nog natter te laten regenen terwijl ik enkele keren op en neer klom, heerlijk.

‘Ja maar, we hébben al zo’n klimblok, in het park, daar bij de speeltuin’, zo verzekerde mij de man van de gemeente. Ik was doorgedrongen tot het hoofd Sector Onderwijs en Welzijn Speeltuinen en Openbare Ruimte. Voor een goed begrip, het was in die tijd dat het begrip ‘boulderen’ onbekend was, bij de massa toen en nu bij de meerderheid der niet-sportieven nog steeds trouwens. Boulderen heeft echter een enorme vlucht genomen – zoals dat heet – en is een van de snelst groeiende sporten van Nederland. ‘Boulderhallen schieten als Paddenstoelen’, juist.

Niet dat ik zelf groot liefhebber ben van bouderen, ik zit liever aan een touw (leadklimmen / toprope), maar ik was op dat idee gekomen door het Vaanblok. Een groot boulderblok in het vaanpark in Rotterdam. Ik was er eens heen gefietst, m’n klimschoentjes in de fietstas. Het leek mij leuk om zoiets ook in mijn stad te hebben, gezellig op een zonnige zondagmiddag beetje rondhangen met de klimmaten, beetje klauteren en kletsen. En stiekem ook, stel dat het zou lukken, iets neer te zetten, iets goeds te doen, iets na te laten klinkt zo deftig.

Het viel niet mee om de goede man uit te leggen wat ik bedoelde. Er waren toen nog nauwelijks filmpjes op YouTube om een en ander te verduidelijken. Ik had al contact gelegd met de ontwerper van het Vaanblok en ik wist ook wat dat gekost had. Honderdduizend euro, toen. De fabricage ervan zou nog meevallen, maar het transport, de fundatie, de plaatsing en de verdere aanleg er omheen maakt het zo duur. Voor een ingezakte stoeprand komen immers drie man van de gemeente in actie, een graaft, een rookt een sjekkie en een houdt alles in de gaten.

‘En dat is toch veel te gevaarlijk’, zei het hoofd van de Sectie toen het hem begon te dagen; ‘Daar kunnen kinderen vanaf vallen’. Waarop ik uitlegde dat zo’n blok zo moeilijk beklimbaar is dat kinderen geen meter van de grond zouden kunnen komen. Nog meer onbegrip. Kortom, daar stopte het, ik had geen zin om mij er helemaal in te storten, naar de Rabobank en overal om subsidie en sponsoring te gaan bedelen. Een project van jaren. In het Stadionpark in Rotterdam zijn laatst twee boulderblokken geplaatst, inderdaad met steun van vele partijen.

Jammer, het had zo leuk kunnen zijn. ‘Het Toonderblok’. ‘Ben jij er ook morgen, wij gaan naar het Toonderblok’. Dat nooit, het zou echt anders moeten heten, bijvoorbeeld; ‘Galenstockblok’, of nee, nog beter: ‘Galenblock’. Naar die ene berg die ik nog steeds niet beklommen heb. De volgende keer als ik naar die broer ga, ik weet het zeker, dan neem ik mijn klimschoentjes mee.

De Vertrouwen vaart vrijwel geruisloos voorbij, net als ik mijn koffie inschenk. Het is de eerste dag met voorjaarsgevoel en dat moet gevierd. Bakkie in de zon aan de Kil, waar de binnenvaartschepen in een file varen, vaak wappert er een rood-wit-blauwe vlag aan de achtersteven.  Veel bankjes staan er niet langs de dijk, dat wordt dringen straks. Ik fietste er juist langs, het AZC dat dit jaar in gebruik zal worden genomen.  En dat was mede mijn doel van vandaag, het eens met eigen ogen zien.

Overal waar zo’n centrum moet komen is er veel protest. Soms snap ik het, je woont lekker rustig, misschien met uitzicht op een van Goghiaans geel graanveld in de zomer. En vlakbij gaat dat leegstaande kantoorgebouw opeens bevolkt door 327 mensen die je niet kent. En die gaan allemaal door jouw straat lopen, wat mot dat? Dit AZC nu staat ver buiten de stad, temidden van de zo verfoeide blokkendozen, de distributiecentra. Maar aan het eind van een smal dijkje, als je de nieuw aangelegde toevoerweg naar de bedrijventerreinen oversteekt, bevinden zich een stukje terug aan beide zijden een serie vrolijke dijkwoninkjes. Deze dijkbewoners waren niet blij, wel bang. Onze wijze burgermeester en wethouders beloofden geld. Duizend euro per huis, zodat ze goed beveiligd konden worden met betere sloten, camera’s of wat men maar wilde. Voor asielzoekers moet je bang zijn, die gaan meteen na aankomst overal inbreken.

Het AZC is al een eind klaar zie ik. De gebouwen staan, het lijkt wel een klein wijkje, hypermodern, strak. Driehoog, veel glas aan de zonzijde. Er wordt nog hard gewerkt aan de grond eromheen, grote bergen moeten wegwerkt. Een strakke dijk eromheen ligt er al, dat wordt straks een en al groen. Een half verhard voetpad langs de weg, design lantaarnpalen en jonge boompjes staan er al.  De bewoners zullen worden begeleid, maatschappelijke organisaties, fiets- en taalcursussen, er komt openbaar vervoer en ook eigen busjes om in de stad te komen. En als ze de zwiepende schaduw van de vier torenhoge windmolens voor lief nemen kunnen ze heerlijk flaneren langs de Kil.

Het fantastische plan van duizend euro voor hang- en sluitwerk is omgezet in een nog beter idee, de zevenenzeventig huizen krijgen nu een bedrag van 77000 euro voor de bewonersvereniging. Ter vrije besteding….  Ik schroef de thermoskan dicht en fiets verder langs de rivier, die hier meer weg heeft van een kanaal. Zo hoog op de dijk is er goed zicht op de zogenaamde ‘verdozing’, de buitenproportioneel grote gebouwen.  Aan de randen is wat compensatienatuur gecreëerd, watertjes met eilandjes met struiken en ander onbestemd groen. De wilde eenden, kuifeenden en ander drijvend gevogelte vinden het prima.

Nadat het lawaai van de A16 die ik overstak is verstomd rij ik lekker met het voorjaarswindje mee de eindeloze polders in. Waar de stilte af en toe wordt onderbroken door de ruis van een met 140 kilometer per uur voortsnellend treintje in de verte. De akkers zijn nog kaal, behalve die van oneindig egaalgroen grasfalt. Ik tel er zestig witte zwanen op, ze eten gratis gras. Een stuk tien stijgen op en vliegen met piepende scharnieren recht over mij heen, vrij.