merci la vie

Als je mij vraagt, ‘wat neem je mee naar een onbewoond eiland’, is mijn antwoord, naast een paar onontbeerlijke zaken, in ieder geval het boek ‘De Witte Spin, de geschiedenis van de Eiger Noordwand.’ En dan liefst een nieuw exemplaar, dat wat nu in de kast staat is letterlijk stuk gelezen. Nu ook weer, er is nieuws over de Eiger. Een nieuwe route, nog moeilijker, nog extremer en dan ga ik weer zoeken, bladeren in dat boek.

De noordwand van de Eiger, ook wel moordwand genoemd, wegens de vele klimmers die dodelijk verongelukten. Spreekt mij nogal aan. Voor geen goud zou ik hem willen – durven / kunnen – beklimmen. Wel zou ik hem heel graag beklommen willen hebben. Op de zogenaamde Geneefse Pijler is een nieuwe route geopend, ‘Merci la vie’. Door Nina Caprez met twee klimpartners. Nina volg ik, sinds ze mijn hart stal met de docu ‘Silbergeier’. Een al bijna even moeilijke route in het Rätikongebied. En de presentatie over haar klimleven die ik bijwoonde. Bovendien klimt ze af en toe met Lynn Hill, nog zo’n icoon binnen de klimsport. Ook Lynn’s boek ‘Steeds hoger’,  staat zwaar beduimeld in mijn boekenkast.

De Geneefse Pijler werd in 1979 voor het eerst beklommen in een lijn die de naam kreeg ‘Le Porte du Chaos’. Veertig jaar later kozen Nina en partners een andere variant, nog te openen en zoals ze zelf achteraf inschatten als waarschijnlijke de moeilijkste op de Eiger. Voeg daarbij de condities zoals die gelden op de donkere, kille noordwand met haar eigen klimatologische omstandigheden en dikwijls rotte rots. Enkele jaren geleden beklom ik solo de Rotstock, de Klettersteig op het massief van de Eiger. Slechts een ‘walk in the park’, die ik in mijn (dag)dromen nog vaak herbeleefde. Ik voelde de magische kracht van de wand vlak naast en boven me, hetzelfde gesteente, grijs en vuil, nattig en verrot en ook het weer werkte mee, perfect, echt Eigerweer.

Ronald Naar en Bas Gresnigt beklommen de wand al in 1977. Steeds opnieuw is er Eiger nieuws, in 2014 deden Marianne van der Steen en haar partner Dennis van Hoek een geslaagde poging.

Ueli Steck, ‘the Swiss Machine’ stelde in 2008 het snelheidsrecord op de Eiger onwaarschijnlijk scherp. Ik was bij zijn presentatie hierover, korte tijd later viel hij dood bij zijn beklimming van de Nuptse. Evenals Hans Jörg Auer, kort na de presentatie over zijn solobeklimming van de Marmolada sneuvelde ook hij, bij een beklimming in Canada.

Het is werkelijk absoluut geen vergelijk, de Oskar Schustersteig die wij dit jaar deden, in voor ons extreme omstandigheden. Veel sneeuw, vrij klimmen, dan een stuk beveiligd met een Klettersteigkabel in de sneeuw en dan door naar de top van de Sasso Platto, weer vrij klimmen, nu in teveel sneeuw. Het was slechts een zondagmiddag in het park, eendjes voeren, vergeleken met elke willekeurige route op de Eiger.

In de korte docu zegt Nina, met dat speciale Zwitsers accent dat in haar Engels en Duits doorklinkt, dat het zeker een serieuze beklimming was. Een kostbaar cadeau. Dat ze dankbaar is weer veilig op de grond te zijn en dat de naam ‘Merci la vie’ meerdere betekenissen heeft. Van alledrie zijn vrienden verongelukt op de Eiger. Dat laatste shot van hen drieën is een ontroerend moment, Herkenbaar ook. Merci.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s