Alle berichten door dentoonder

5 pocket

Je droeg een oude spijkerbroek
met gaten op je knieen
die je zo goed stond
spannendstrak rondom je kont
een broek met geschiedenis
die rook naar strand en Pisang Ambon
en naar sorbet en naar vers gemaaid gazon

Die broek een openbaring
hallucinerende openbaring
besmeurd met verf en onbekende vlekken
van een roekeloos verleden
de straat verkleurde door jouw schreden
je liet de stenen blozen
en van kleur verschieten
de zon schoot in de lach
en iedereen zei gedag
je maakte alle dagen blij
inclusief die van mij
jouw versleten spijkerbroek
die bewoog zo mooi wanneer je liep

Die G-star raw denim jeans
je gezicht ben ik vergeten
een oude spijkerbroek
met stonewashed look
of was het toch een Levi’s
slimfit

uit; Wispelturig als de wind’

Mer de glace

Het leven als een trage stroom
onafwendbaar niet te stoppen
laverend tussen diepe spleten
van de trage gletsjers van het even
langs de wankelende serac
en de onstabiele Wachte
over bedenkelijke sneeuwbruggen
en de schuivende morene
doodlopende sloppen en stegen in
waar het noodlot wacht

uit ‘Wispelturig als de wind’

Fobietaboe

Als mens verlang ik een fobie
als vrouw naar een fobie
als taboe smeek ik om fobie
als lichaam dan juist nie

Mijn buurvrouw d’r fobie
zij van hierboven en linksachter
dat is zij heb er geen;
een fobie

Tenslotte, het koesteren
van een fobie kan worden betiteld als snobisme
taboebasta

uit ‘Wispelturig als de wind’

Ja

Je zegt altijd Ja
je zegt nooit nee
Ja tegen cookies accepteren
tegen koffie altijd Ja
en Ja tegen vaccineren
Jaja

Je vrienden* weten het al lang
zeg nooit intimi*
ook al ben je bang
voor ecstasy
je zegt altijd Ja
je zegt nooit nee
Ja tegen thuiskomen
en of je meegaat
Ja tegen stoute dromen
tegen weggaan in de kou
tegen ochtendgloren
Ja tegen de pompoensoep van je vrouw
en tegen dingen die niet horen

Jawel
Je zegt altijd Ja
gestopt met nee zeggen
Ja tegen het leven
Janee, je zegt geen nee
het is misschien maar even

uit ‘Wispelturig als de wind’

Epicentrum

haast onmerkbaar zwak
met lichte trillingen
op de schaal van Richter
alsof de aardkorst openbrak
de hemel naar beneden kwam
was het verlangen van de dichter

Of de dammen en de dijken braken
en een ufo nederdaalde
de ontploffing van een bominslag
de dichter stond op kraken
een complete aardverschuiving
opgenomen bij de Riagg

Even plots als zij gekomen was
diepe kraters achterlatend
apocalyps now

uit “Wispelturig als de wind’

Perle fermée

Er schuilt een parel in haar hart
in al haar eenvoud en haar onschuld
de zachte glans is als een glimlach
geraffineerd en rond
maar net niet helemaal

Eerlijk en oprecht
onvindbaar diep verzonken
in haar hart
gesloten als een oester

uit ‘Wispelturig als de wind’

Vogelvrij

Gevangene van zijn gedachten
opgesloten in dat hoofd
opgekropte muizenissen
neuroses in het afgetobde brein

Toen dreef een zware blauwe wolk  
langs het spinrag van gedachten
en daalde uit de bergen een vleugje wind
een droge koele gletsjerwind en die bevrijdde
duizend fantasieën en frustraties
die op hoge snelheid tolden
langs de steile wanden in zijn hoofd

Het verbaasde hoofd
dat achterbleef als een lege vogelkooi
leeg, met het deurtje open

uit ‘Wispelturig als de wind’

Ak-47

Liefde is oorlog
guerrilla in de geest
door de loopgraven van het hart
de mens een beest
bloedend in de voorste linies
het ouwerwetse prikkeldraad
cybercrime in hersenpan
de niet ontplofte handgranaat
spionage en de contraspionage
boobytrap en agent orange
mijnenveld en camouflage
liefde of genadestoot
honderdduizend donderbommen
zeventwintig bliksemgranaten
en vrede de dood

uit ‘Wispelturig als de wind’

Iets met een J

Iets met een J

Haar naam ben ik vergeten
hoe heette zij ook weer
we gingen samen zwemmen
in het zwembad in de stad

Hoe heette zij nou toch
het was iets met een M
ze was een heel stuk kleiner
ik herinner me haar stem

Haar naam ben ik vergeten
hoe oud waren wij toen
ze kon zo heel lief blozen
bij elke natte zoen

We gingen samen dansen
in dancings die toen waren
tot zo laat we dat mochten
kon uren in haar ogen staren

Hoe heette ze ook alweer
ik herinner me haar geur nog
en de haartjes op haar armen
en ook die ene keer

Haar naam dus nu vergeten
het was iets met een M
het knaagt aan mijn geweten
of was het toch een J

uit ‘Wispelturig als de wind’