Van zijn dromen
en illusies
van zijn onschuld
en zijn eerbaarheid
van zijn toekomst
en zijn jeugd
van zijn visacard
en gevoel voor humor
van zijn liefde
en zijn schoonheid
van zijn optimisme
en zijn trots
van zijn rijkdom
en zijn vrijheid
van zijn fantasie
en levenslust
berooid bleef hij achter
(3 van 7-1)
Een bewolkte dag
een dag met wolken
in die wolken
zie ik je gezicht
ze vormen een gedicht
Een wolk van een dag
en die wolken
vormen ook je lichaam
mogen de goden verhoeden
dat de zon gaat schijnen
en jou zal doen verdwijnen
(2 VAN 7-1)
Strekte de toekomst zich uit
aarzelende eerste stapjes
op de lege steppes van het leven
Een leven later
is alles dat resteert
slechts
uitgestelde dromen
verdampte idealen
tweedehandse plannen
berekenend geluk
Slechts
als bandensporen
verdwijnend in het zand
(1 van 7-7)
alleen de maan en ik
zijn wakker
De nacht is zwart
de zwarte nacht
net als mijn kamer
en alles wat ik zo bedacht
De nacht is leeg
zoals de fles, de kamer en mijn hoofd
mijn lege hart
ik dans met jou door de nacht
de nacht is zwart
Zoek je overal
dans met jou
patronen op de vloer
jouw geest vloeibaar in m’n armen
het lege en dat koude, dat zwarte heelal
en de maan en ik
(1 van 7-6)
Welk een verschijningsvorm,
die sculptuur, dat silhouet
als gemarmerd van albast
die elegantie en geen greintje vet
dat design qua vormgeving
de maat zo helemaal goed
een bloemlezing
vloeiend waar het vloeiend moet
en hoekig daar waar hoekig
en dan die teentjes aan je voet
een stuk of vijf
als wolkjes bij de dageraad
keurig op een rij
in volgorde van formaat
(en liefst een beetje vuil en bruin)
Maar nu nog gekker
redelijk uniek
in spiegelbeeld
nóg zo een
en identiek
jouw rechter
(1 van 7 – 5)
Het was grijs
het was middag
en waterkoud
Het was haar vreemd
ze kende het niet nee
dacht ze, jaloersheid
tot ze het toch ontdekte
een ijsschots in een groene zee
Haar ogen hard en kil
schoten geladen pijlen
gevuld met giftige jaloezie
vol, midden in zijn
onschuldige poëzie
(1 van 7-4)
Ik ben de grote Quarantaineman
onbeholpen en charmant
de verlegen womanizer
zelfverzekerd in elke stand
Onvolwassen en bedachtzaam
roekeloos en eclatant
de introverte feestneus
van virus geen verstand
In bezit van diverse identiteiten
niet geremd door obsceniteiten
complotten of voldongen feiten
stommiteiten die mij spijten
Ik ben de grote Lockdownman
barmhartig en galant
de schizofrene visionair
gooi alles aan de kant
Het leven is toneel, een rollenspel,
opera, een musical, de hel
incognito of pseudoniem
nu dan heerlijk anoniem
Ik zet mijn personages voor het blok
opgesloten Avondklok
eindelijk mijzelven zijn
Villa Tuinzigt is best fijn
(1 van 7 – 3)
uit mijn bundel ’84 Goedkope Gedichten
uit de bundel ’84 Goedkope Gedichten’
Ze zal er altijd zijn, de zee
langs de randen van het land
waar ik dikwijls naar verlang
en soms maakt ze me bang
Ze kan bulderen en ruisen
deinen en spetteren
kolken en fluisteren
uren kan ik luisteren
Ik heb de zee zo lief
haar ruimte en haar leegte
gevoel van haar oneindigheid
en ook dat nonchalante
Ze kan zo lekker ruiken
lekker zoutig smaken
schuim en zand en nat
heeft soms een slechte adem
Ik heb haar nogal lief
haar vrede en haar vrijheid
ze gaat gewoon haar gang
in haar onafhankelijkheid
Ze kan blauw zijn of groen of grijs
of alles daar tussen in
of oranje en zelfs rood
en wit in ’t nachtlijk duister
De zee, ik mag haar wel
net als de herinnering
aan hen die ik er zoende
de zee, die er altijd zijn zal
met haar onverschilligheid
over mijn aanwezigheid
(uit mijn bundel 84 Goedkope Gedichten)
Gerard den Toonder 