Heb jij dat nou ook? Dat het je soms teveel wordt, dat de koude rillingen over je rug lopen, dat je s ’nachts niet in slaap kunt komen, wat als de dijken breken, wat als Poetin een bommetje gooit op een dijk, als al dat smeltwater uit de Alpen langskomt tegelijkertijd met springvloed en westerstorm, als er hier een keer zo’n niet te stoppen wolkbreuk blijft hangen, of een verdwaalde tornado schiet net even te ver door en al mijn zonnepanelen waaien weg, of die gekke Revolutionaire Garde lanceert hier vanuit een vrachtwagen een lading zelfmoorddrones, of ze droppen een bommetje op een fabriekje hier vlakbij en mijn schuifpui wordt eruit geslagen, ja nu kun je wel lachen of denken wat stelt hij zich nu weer aan, maar ik denk dat ik het zeker weet, dat wij allemaal weleens van die terrorgedachten hebben en dan maar snel wegkijken, niet te veel nadenken.

Of dat er zo’n schaduwvloot-schip niet alleen maar ‘in kaart brengt’, maar daadwerkelijk een kabeltje kapot trekt, kan niet schelen wat het is, gas, nou lekker dan, ik heb geen open haard, hoe dan, dat wordt kou lijden, stel dat het net tijdens die drie dagen per jaar dat het onder nul is in dit land, bevriezen mooi je leidingen, of een kabelstroom, doet je het cv het ook mooi niet en wat te denken van je inductieplaat, dat worden kouwe schotels, die paar campinggaz tankjes op zolder zijn zo leeg hoor, ik zweer het je of nog gekker, geen internet meer, kun je helemáál niks meer, nou doe ik mijn gordijnen en lampen nog handmatig open en dicht, dat is het punt niet, maar weet je wel hoe afhankelijk wij onszelf daarvan hebben gemaakt, dat je niet meer kunt pinnen bij de kassa of kunt kijken hoelaat ze open zijn of om de foto’s van je kleinkind een like-je geven, nee veel gekker, om maar wat te noemen, onze dijkbewaking, noem maar wat, de Maaslandkering, allemaal digitaal hé, open en dicht.

Soms denk ik, ik sla dat acht uur journaal maar even over, of in de krant, vandaag lees ik alleen de columns, gewoon wegkijken, doet onze regering ook, genocide in Gaza, dat noemen we ‘zorgelijk’, ik wil het allemaal niet meer weten, zolang dat oranje gevaar met die enge handlangers in die strakke blauwe pakken naast hem de hele wereld denkt te kunnen regeren, ik walg van die man, dat sujet, wil zijn naam hier niet opschrijven, ik kan die stem niet meer uitstaan, soms denk ik woonde ik maar ergens in een huisje in een dorpje waar geen bereik is, zijn er nog plekken op de wereld, misschien in de leegte van Western-Australia, of in de Kalahari woestijn of ook toch nog wel gewoon dichterbij huis in een dalletje omsloten door bergen in Zwitserland, maar ja daar heb je, zoals nu op dit moment weer de ene lawine na de andere, of met de verdwijnende permafrost afbrokkelende bergen en landverschuivingen en wat ik net zei over Australië en Afrika, daar is het nu al zo warm, dat wordt alleen maar warmer, hoewel aan de andere kant, als je daar zit, dan moet de zeespiegel wel heel hoog stijgen, daar hou je het wel droog.

Binnenkort de verkiezingen van de gemeenteraad, ook zoiets, de partij waar ik al mijn hele leven meestal op stem is nu voorstander van bouwen in de polder en daar ben ik faliekant op tegen, natuurlijk moeten er meer woningen komen en snel ook, maar dan gaan ze maar de lucht in, hoge wolkenkrabbers, gewoon langs de randen van het historische centrum, kan best, als ze maar van de polders afblijven, wij zitten hier met deze stad op een eiland, hadden ze de laatste jaren niet steeds al die wijkjes moeten bouwen met grote villa’s, daar waar hele rijen sociale huurwoningen hadden kunnen staan; handen af van de polder, geef de bevolking wat lucht, help! Geef me lucht!

Kijk daar heb je het alweer, ik kan straks weer niet in slaap komen, let maar op.