De Vertrouwen vaart vrijwel geruisloos voorbij, net als ik mijn koffie inschenk. Het is de eerste dag met voorjaarsgevoel en dat moet gevierd. Bakkie in de zon aan de Kil, waar de binnenvaartschepen in een file varen, vaak wappert er een rood-wit-blauwe vlag aan de achtersteven.  Veel bankjes staan er niet langs de dijk, dat wordt dringen straks. Ik fietste er juist langs, het AZC dat dit jaar in gebruik zal worden genomen.  En dat was mede mijn doel van vandaag, het eens met eigen ogen zien.

Overal waar zo’n centrum moet komen is er veel protest. Soms snap ik het, je woont lekker rustig, misschien met uitzicht op een van Goghiaans geel graanveld in de zomer. Of vlakbij gaat dat leegstaande kantoorgebouw opeens bevolkt door 327 mensen die je niet kent. En die gaan allemaal door jouw straat lopen, wat mot dat? Dit AZC nu staat ver buiten de stad, temidden van de zo verfoeide blokkendozen, de distributiecentra. Maar aan het eind van een smal dijkje, als je de nieuw aangelegde toevoerweg naar de bedrijventerreinen oversteekt, bevinden zich een stukje terug aan beide zijden een serie vrolijke dijkwoninkjes. Deze dijkbewoners waren niet blij, wel bang. Onze wijze burgermeester en wethouders beloofden geld. Duizend euro per huis, zodat het goed beveiligd konden worden met betere sloten, camera’s of wat men maar wilde. Voor asielzoekers moet je bang zijn, die gaan meteen na aankomst overal inbreken.

Het AZC is al een eind klaar zie ik. De gebouwen staan, het lijkt wel een klein wijkje, hypermodern, strak. Driehoog, veel glas aan de zonzijde. Er wordt nog hard gewerkt aan de grond eromheen, grote bergen moeten wegwerkt. Een strakke dijk eromheen ligt er al, dat wordt straks een en al groen. Een half verhard voetpad langs de weg, design lantaarnpalen en jonge boompjes staan er al.  De bewoners zullen worden begeleid, maatschappelijke organisaties, fiets- en taalcursussen, er komt openbaar vervoer en ook eigen busjes om in de stad te komen. En als ze de zwiepende schaduw van de vier torenhoge windmolens voor lief nemen kunnen ze heerlijk flaneren langs de Kil.

Het fantastische plan van duizend euro voor hang- en sluitwerk is omgezet in een nog beter idee, de zevenenzeventig huizen krijgen nu een bedrag van 77000 euro voor de bewonersvereniging. Ter vrije besteding….  Ik schroef de thermoskan dicht en fiets verder langs de rivier, die hier meer weg heeft van een kanaal. Zo hoog op de dijk is er goed zicht op de zogenaamde ‘verdozing’, de buitenproportioneel grote gebouwen.  Aan de randen is wat compensatienatuur gecreëerd, watertjes met eilandjes met struiken en ander onbestemd groen. De wilde eenden, kuifeenden en ander drijvend gevogelte vinden het prima.

Nadat het lawaai van de A16 die ik overstak is verstomd rij ik lekker met het voorjaarswindje mee de eindeloze polders in. Waar de stilte af en toe wordt onderbroken door de ruis van een met 140 kilometer per uur voortsnellend treintje in de verte. De akkers zijn nog kaal, behalve die van oneindig egaalgroen grasfalt. Ik tel er zestig witte zwanen op, ze eten gratis gras. Een stuk tien stijgen op en vliegen met piepende scharnieren recht over mij heen, vrij.