Excellent choice

101

Dat fotogenieke stukje van de Strada Degli Alpini is inderdaad de moeite waard. Al heel snel wanneer je wat verder “Googled” op zoek naar Via Ferrata’s stuit je op die ene foto. Die van die smalle kloof met steile zwarte wanden en een uitgehakte band. Vaak daarin een silhouet, ook zwart in het tegenlicht. Tot zover was het makkelijk, deze als Schwierig aangeduide route. Beetje klauterwerk maar hoofdzakelijk lopen over niet eens zo smalle banden, vrijwel steeds is er de staalkabel. Het enige gevaar schuilt in de kans op een onverwachte duw van de rotswand tegen je rugzak. Nu in de kloof is het bukken met de schrapende stokken op je rugzak tegen het plafond. De oversteek van de kleine steile ijstong is echter ongezekerd. En dat is even spannend in de donkere griezelige kloof met veel diepte onder je.

We zijn onderweg naar Rifugio Berti. Na herhaaldelijk bellen en onze verzekering dat we echt komen is de hut nog open, hopen we. Het is midden september, eind van het seizoen en dat is te merken. In Rifugio Locatelli was het personeel moe en niet al te vriendelijk meer. Het was de laatste week dat de hut open zou zijn. Om negen uur werden wij en die paar anderen die bleven overnachten al de gelagkamer uitgestuurd: Hüttenruhe! Het was ook wel begrijpelijk dat ze het beu waren, het was zo’n gekkenhuis met al die dagjesmensen voor het mooiste uitzicht op de Drei Zinnen. We protesteerden tevergeefs en gingen dan maar buiten zitten. Ondanks de kou genoten we van de pinkelende sterren boven de drie donkere contouren voor ons. In de zwarte nacht wisten we, links stond de Paternkofel en achter ons de Tobliner Knoten. We deden ze allebei op één dag. Die Paternkofel stond al lang op ons lijstje. Ik had er geen voorstelling van, door donkere gangen dwars door de berg naar boven. Achteraf stelde het niet zoveel voor. Het topje was wel de moeite waard: vlakbij de Zinnen en daar zaten we slechts 245 meter lager! Ze waren inderdaad heel mooi. De steilte was indrukwekkend en toen kon je zien dat de overhangen enorm zijn. We daalden af door nog meer tunneltjes, banden en rotspoortjes. Ergens moesten we zelfs kruipen, zo laag was de tunnel. Toen we terug bij de hut kwamen was het uitgestrekte terras helemaal vol. In de warme herfstzon koesterden zich vele dagjesmensen. We baarden enig opzien met onze klettersteiguitrusting maar meer nog wegens het feit dat wij ‘selbstversorgers’ zijn. Ontbijt en lunch slepen we zelf mee op onze tocht. Een snelle hap en weer weg daar, even de Toblinger Knoten doen….

Gisteren lieten we de drukte achter ons, een makkelijk dagje van vier uur naar Rifugio Carducci. Hier kregen we een warm welkom van Beppe. Een ouwe hippie-achtige waard. Heerlijk, een klein hutje, behalve wij waren er bijna geen andere gasten. Wapperende Nepalese gebedsvlaggetjes, goeie bluesmuziek, we voelden ons helemaal thuis. Beppe deed alles op een drafje, hij liet ons zien waar we overmorgen uit de wand hier tegenover terug zullen komen. Het was haast niet voor te stellen. Zo steil en ontoegankelijk zag het eruit. Toch loopt er een route. Wat later moesten we weer mee naar buiten, de ondergaande zon deed de grijze rotsen boven de hut dieporanje opgloeien.
“Pure gold”,
volgens Beppe. Die avond verwende hij ons, hard heen en weer lopend, met heerlijke soep. Voor de sfeer zette hij Italiaanse tenoren in en we waagden ons aan zijn merkwaardige Speck-Knödeln  met goulash.

De volgende ochtend vroeg, bij een haastig ontbijt klinkt zachte klassieke muziek door de hut. Wanneer we buiten komen hangt er een herfstige atmosfeer, een bepaalde kilte, je proeft het als het ware. Nog niet helemaal licht, de rotsen afwijzend grijs. Ha, vandaag gaat het dan gebeuren: naar de hoogste top van de Sextener Dolomieten: de Sextener Rotwand. Beppe raadde ons echter een andere berg aan, volgens hem veel mooier, veel meer uitzicht, de Monte Giralba di Sopra. Al snel staan we voor de keus, willen we deze top doen dan moeten we rechtsaf. Ik voel er niet veel voor. Het belooft een heel lange dag te worden en om dan zo vroeg al de route uit te breiden met nog een extra beklimming. Bijna duizend meter op en neer, reken maar uit…. Discussie bij de splitsing. Wanneer we deze berg doen, dan is de Sextener Rotwand uitgesloten. We besluiten bij ons oorspronkelijke plan te blijven.
“ Excellent choice!”

– Die avond in Rifugio Berti zou goedkeurend gemompel klinken op ons antwoord op de vraag wat we gedaan hadden: Strada Degli Alpini plús Sextener Rotwand –

drei zinnen 028Na de kloof volgen nog lange banden met schitterende vergezichten. Een heerlijke herfstzon zet alles in een mooi licht. Aan het eind van het massief zien we haarscherp in de diepte heel ver weg hotel Dolomietenhof waar we parkeerden. Vanaf het ronden van het massief krijgt de route een ander karakter. Meer schaduw: gruizige en be-ijsde stukken en dan soms juist geen staalkabel. In deze passages schuilt het meeste gevaar, een kleine misstap hier…  Waarom hangt daar dan geen kabel? Natuurlijk, deze routes worden goed onderhouden. Maar door de lengte is het niet eenvoudig alles bij te houden. Er sneuvelt weleens wat door vallend gesteente. Of door wisselende temperaturen kan een pin loskomen. Er wordt tenslotte nogal aan zo’n kabel gehangen! Na weer zo’n tricky stuk wacht ik op Kees, hij komt bij me, klikt zijn set vast aan het begin van een gloednieuwe kabel en zegt:
“Het is geweldig maar op zulke stukjes denk ik, waar zijn we in Godsnaam mee bezig!”
En dan opeens gaan we omhoog, de Rotwand in. Letterlijk, het gaat nu verticaal. De bevestigingspunten van de kabel zitten ver uit elkaar. Dat maakt het heftig. Het is niet moeilijk klimmen, aan touw zou het makkelijk zijn. De wetenschap dat wanneer je zou vallen, je dus ver valt en hard tot stilstand komt maakt dat je echt steeds minstens één hand aan de kabel houdt. Dit is de Rotwand, het Dolomiet is inderdaad hier en daar rood van kleur. We komen vier man tegen die als gekken afdalen, met speciale handschoenen voor aan de kabel. Wij trekken ons hijgend verder omhoog. Het gaat maar door, we gaan razendsnel, waarom? Plotseling is daar de top. Het is klein en spectaculair. We kunnen er niet eens alle vier op. Aad zit schrijlings op de graat met een enorme diepte achter hem. Zijn blauwe ogen hebben dezelfde kleur als de lucht. Het plaatje is net niet echt….

Korte pauze en weer door. Het is nog ver naar de hut. Gelukkig is de afdaalroute minder verticaal. Heel klein ligt dan daar Rifugio Bertie. Door makkelijk terrein dalen we gezekerd snel veel hoogtemeters af. De hut verdwijnt uit zicht, wat opdoemt is een puinhelling. Zeer steil en losjes. Rienk die altijd ver voorop loopt, staat te filmen, ik passeer hem en begin aan deze helling.
“Wow! Even kijken hoe dit moet…”
Er is geen sprake van naar beneden skiën door het puin. Elke stap die je doet brengt een lawine teweeg. Dat is niet zo erg maar je gaat steeds bijna zelf mee! Ieder zoekt zijn eigen weg en probeert de anderen niet te bekogelen. Rienk krijgt een schampschot tegen zijn been:
“Excellent choice!”
Het duurt heel lang voordat we alle vier beneden zijn.

Ieder jaar gaan we met min of meer hetzelfde groepje vrienden, altijd in september. Ergens naar de Alpen, nu dan de Dolomieten. Overdag doen we een hoge top, ‘s’avonds hebben we soms diepgaande gesprekken. Alles is bespreekbaar, je relatie, je scheiding.
“Heb jij nog werk?”
“Hoe is met jouw prostaat?”
Muziek, boeken en de film: I am Sam, en de daaruit voortvloeiende slogan van de week:
‘Excellent choice’.

We drinken liters thee en een Grosse Weisse. Eén van ons haalt zijn plastic flesje met eigen Schnaps van de slaapzaal en we proosten op weer een fantastische dag. En het was een lange dag, een kleine elf uur van hut tot hut, met pakweg drie kwartier pauze? Om tien uur gaan we braaf naar bed.

Op weg naar de VF Aldo Roghel. Langs de andere kant van het massief gaan we terug naar de Carducci hut. Op aanraden van Beppe lieten we stijgijzers, pickel en touw bij hem achter. We zouden het niet nodig hebben. Lekker, alleen het hoognodige in de rugzak. En wat ook weer even mooi is, deze hut, de Berti, ligt op nog geen tweeduizend meter, we lopen in het groen. We snuiven wat dennengeur, heerlijk na al die dagen kale rots. Vandaag wordt ook weer een lange dag met twee moeilijke klettersteigen na elkaar. Om bij het begin van Aldo Roghel te komen valt niet mee. Door het verdwijnen van de gletsjer is ook hier een zeer instabiele, net iets te steile puingoot overgebleven. Omhoog via de morenerug ging makkelijk, nu oversteken naar de rots door het steile terrein niet. We redden het allemaal, goed kijken, rustig je route zoeken door de losse rommel. Het gaat omhoog weer, het is misschien maar 70 graden, het voelt als verticaal. De hut wordt heel snel heel klein. De route is net als de wand totaal onoverzichtelijk en het is kil in de schaduw. Zigzaggend omhoog, alleen aan het echoënd klikken van de karabiners boven en onder je weet je dat je niet alleen bent. Overigens, wij, vier man en verder niemand. Dan voor het eerst komen we een paar stalen treetjes tegen. Ook niet geheel overbodig hier. Hangt het nu iets over of lijkt dat maar zo?

Aan de andere kant van de pas gaat het minstens zo steil naar beneden. Forcella dei Campanili (2565m) Van een pas is trouwens amper sprake. Een smalle doorgang waar de wind doorheen giert. Snel maar door. Ha, nu komen we lekker in de zon. Deze wand is helemaal open, vlak met een enorme diepte onder me. Ook aan beide zijden strekt hij zich ver uit. Steilte? Ik denk nu bijna echt verticaal. Ik daal af als laatste en slechts door de poppetjes onder me kan ik de ware dimensies enigszins inschatten. Links van me is zo’n vierhonderd meter lager een klein plateau waarop het rode bivakbutje Bivacco Battaglione Cadore schittert in de zon. Daarnaast en dieper verdwijnt een steil dalende kloof. Recht voor me de ongenaakbare wanden van de Monte Giralba di Sotto (2883 m) Ik probeer een mogelijke route te zien, de Cengia Gabriella, de Via Ferrata die ons terug moet leiden tot bij de hut. Het ziet er heel ontoegankelijk uit. Het is inmiddels één uur en we hebben nog geen minuut gepauzeerd sinds we vertrokken zijn. De anderen zijn inmiddels op de puinhelling en ik brul naar beneden:
“Koffietijd!”
Ze zwaaien en gaan door. Wanneer ik ook beneden ben zie ik waarom. Niet te lang blijven hier, het ziet er allemaal nogal onbetrouwbaar uit. Brosse wanden boven me, de kans op steenslag is groot. Het stuk wand wat we nu gaan krijgen is ronduit griezelig. Helemaal kapot geërodeerd. Woest met grote scheuren in de verticale wanden. Heel prettig vind ik het niet hier, ik zou bijna zelfs een beetje bang kunnen worden. Imponerend deel van de route.
“Excellent”, denk ik.
Daar voor ons lijkt een hele wand zo los te kunnen komen.
“Wie weet, hangt er ook zoiets boven je”.

drei zinnen 040Snel maar door, even geen lawaai maken. Brokkelige stukken, zwart en rood dolomiet. Vuil met natte druipende overhangen. Er ligt roestend prikkeldraad, zoals je overal nog steeds die restanten uit de eerste wereldoorlog vindt. Gruis en losse rots. Lage banden, bukken. Opletten waar je loopt, niet rondkijken. Eindelijk, het wordt wat opener en Aad roept nu dat hij toch wel iets moet eten, ik ben het nogal met hem eens. Om half drie bereiken we een punt waar we allemaal enigszins kunnen zitten en het veilig genoeg vinden. Vastgeklikt aan de kabel eten we wat. Ik prop er nog een mars achteraan en zuig verwoed aan het tuitje van mijn waterzak. Tenslotte komen we weer op brede banden en in de zon. We ronden het massief en zien Rifugio Carducci heel klein onder ons. Er volgt nog een echt verticale afdaling en een stapje waar je de strakgespannen kabel zeker niet wilt loslaten. Diepte! Het is wellicht niet nodig om te zeggen dat de laatste puingoot die volgt door het ontbreken van sneeuw en ijs steil is. En los.

Sextener Dolomieten
Paternkofel (2744 m) via VF de Luca/Innerkofler
Toblinger Knoten (2617m) via VF Feldkurat-Hosp-steig
VF Strada Degli Alpini
Sextener Rotwand (2965 m) via VF Mario Zandonella
VF Aldo Roghel
VF Cengia Gabriella

Rifugio Locatelli alle Tra Cime di Lavaredo / Dreizinnenhütte (2450m)
Rifugio Carducci (2297 m)
Rifugio Berti (1950 m)

Vertrekpunt / parkeerplaats Dolomietenhof – Fischleintal

meer foto’s op:
https://gerarddentoonder.com/fotos/bergsport/547-2/

%d bloggers liken dit: