Vakantie in eigen stad

P1040757

Op het Noorderhoofd parkeer ik de fiets en steek lopend de Riedijkshaven over. Precies daar begint de historische binnenstad. Ooit was alleen dit de stad Dordrecht, omringd door water: klein eigenlijk. Achter me hoor ik een alarmbel, de Noorderhoofdbrug gaat open. Nu zie ik voor het eerst hoe het werkt, hydraulisch persen de glimmende buizen de brug omhoog. Een brug in Hollandse wolkenluchtenblauw. De vloeiende lijnen doen vergeten dat het brugdek 34000 kilo weegt. Mooi ontwerp. Ik slenter over de Merwekade, het uitzicht wordt beperkt door aangemeerde binnenvaartschepen. Het is vakantieperiode. Een riviercruiser uit Basel meert juist aan. De passagiers staan bepaald niet te dringen om van boord te gaan. Zij zitten nog aan de lunch achter de getinte ramen. Ik probeer een glimp op te vangen van een hut. Daar staat een schuifpui open, de ruimte is bijna geheel gevuld met bed.

Bij het dynamische ponton van de Waterbus is het een komen en gaan van de catamarans. Daar komt de Fastferry uit Rotterdam juist aan. Het is die ene, die vorig jaar gebruikt werd tijdens Koningsdag, chic geschilderd in zwart met camel. Verderop bij de Buitenwalevest zet een schipper de auto op het achterdek van zijn binnenvaartschip. Altijd leuk, zijn vrouw gooit de hijsbanden om de wielen. Even bungelt de auto in de lucht, voordat de vrouw goed en wel aan boord is geklauterd, staat hij al op het dak van de kajuit. Een paar zeilboten dobberden hevig op en neer in de golfslag, het waait hard. Ze wachten tot de Engelenburgerbrug open gaat.

Ik slenter verder en daar kom ik bij de bijna honderdvijftig jaar oude Mazelaarsbrug. De brugwachter zet juist zijn vouwfietsje neer. Routineus kletst hij de dunne slagboompjes aan beide zijden van de brug neer. Met een paar nonchalante draaien aan de hendel zwaait het gietijzeren geval moeiteloos open, glanzend en zwartgroen. Het middelste van de drie bankjes op het Maartensgat is nog leeg. Ik ga er eens lekker voor zitten. Rechts zitten drie Italiaanse meiden en links, hoor ik daar Turks? De brugwachter is precies goed. Zijn dikke grijsblonde haar waait in de wind en toont de donkere onderkant. Het is, net als zijn poloshirt verschoten. Hij draagt zo’n bril die automatisch verandert in een zonnebril wanneer dat nodig is. Hij zwaait naar de wachtende zeilboot, bemand door een ouder echtpaar. Zijn handgebaar wordt niet begrepen, hij roept hard:
“Uitgaand eerst!”

Het carillon begint te spelen en dat maakt het nog leuker. Ik krijg een vakantie gevoel, vakantie in eigen stad. Kort geleden wandelde ik met dochter Carol hier. ‘Horen en zien verging’ , de klokken in de Grote Kerktoren werden, zoals elke donderdag, allemaal tegelijk geluid. Vrijwilligers mogen dan luiden. Niet gecomponeerde muziek ontstaat. Je kunt het ook noemen: hels lawaai. Dat het mág, ik vind het geweldig. Een inwoonster van de Pottenkade, pal onder de kerk, klaagde bij de organisatie waar Carol werkt. Niet over deze wekelijkse trommelvliespijniging, maar over de lawaaierige werkzaamheden bij het opbouwen van het aanstaand festival. Carol vindt dat ’opmerkelijk’.

Aan de overkant van de brug stelt zich een jonge vrouw op. Ze draagt het eenvoudige zwarte jurkje dat iedere vrouw in haar garderobe schijnt te willen hebben. De brugwachter moet nu zijn aandacht verdelen. Wat hij haar toeroept kan ik niet verstaan, maar het tovert een glimlach op haar gezicht. Een glimlach die zowel verdraagzaamheid als blinde haat kan betekenen. Kennelijk begreep de brugwachter het, hij moest opeens dringend iets in zijn portofoon bespreken.

Een kruisertje probeert moeizaam achteruit varend de haven te verlaten, prettige vakantie gewenst door de brugwachter. Nadat de zeilboot met het echtpaar, de Woelwater uit Terneuzen, binnen is, roept de brugwachter hen toe:
“Kop naar de wal!”,
en als de brug dicht zwenkt, naar ons landrotten:
“Einde voorstelling!”

De Italiaanse meiden en de Turkse jongens lopen de brug over en kijken hem niet begrijpend aan. Het kruisertje is inmiddels omgedraaid en schuift de hoge golven op de rivier in. De brugwachter gaat nog lang niet met vakantie. Waar het eenvoudige jurkje is gebleven weet ik niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s