Hotel California

budapest 128 - kopie

Daags nadat ik in de krant lees dat het helemaal hot en happening is om nowadays in hotels te meeten krijg ik de uitnodiging. Twee vrienden vragen mij erbij. Met zekere regelmaat gaan ze een avond de kroeg in om, met een bepaalde hoeveelheid alcohol, eens lekker bij te beppen. Maar zij – heren van ondefinieerbare leeftijd – mijden de laatste tijd de drukbevolkte cafés van Papendrecht. Dat laatste, Papendrecht, daar kunnen ze ook niets aan doen, daar wonen ze nu eenmaal. Te vol en te lawaaierig dus voor een goed gesprek. The Apollo Hotel is hun uitwijkspot en daarheen spoed ik mij, naar de overkant en op de fiets, om op de terugweg geen andere weggebruikers in gevaar te brengen.
On a dark desert highway
Cool wind in my hair
Warm smell of colitis,
Rising up through the air

Apollo Hotel, tja, had ik dat krantenartikel niet gelezen, was mijn fantasie toch op hol geslagen. Afspreken in een hotel: voor mij synoniem aan iets broeierigs, erotisch haast. Rock en roll, Herman Brood sprong van het Hilton aan: juist, de Apollolaan. De buurt in Amsterdam zuid, waar ik woonde. Hotels, met vrienden, ik denk meteen aan de tijd dat ik onderweg was voor het werk. Met een crew zwervend van hotel naar hotel. En die keer dat ik de sleutel van mijn kamer kwijt was, gekleed in een knalgeel jumpsuit en groene lieslaarzen meldde ik me bij de nachtportier van het Schotse resort. Nu krijg ik amper tijd om me te verwonderen over de drukte op de Lange Tiendweg, waar ik de fiets parkeer. Wim en Niek arriveren tegelijkertijd met mij. Aan beide zijden van het hotel bevinden zich sportcentra, waar actief Papendrecht in en uit bruist.

Ik wil plaats nemen in de überhippe plexiglazen stoel ‘Ghost’ maar dat wordt me ontraden door Niek. Hij is hier inmiddels kind aan huis, die stoel zit niet lekker. Zo’n hoogglans fluwelen fauteuil, waarmee elk hotel zich nu mee opchict, zit inderdaad beter. Luxe ademt het alles, wanden met flessen Glen Talloch, Hennessy, Chateau Margaux en flakkerende vlammen achter glas. Mijn mededeling dat ze helemaal van nu zijn, met dat borrelen op hotel, verrast ze, en ook dat het voor mij toch een bepaalde lading heeft. Of wij wat willen eten, vraagt het meisje dat bedient. We stellen haar gerust, wij blijven nog wel even zitten! Voor de koffie er is, Wim bestelt er speciaal een zoetje bij, breng ik nog een nieuwtje: Playboy nu voortaan zonder naakt. Ook daar kijken ze van op en ze denken dat deze avond wel eens een heel andere invulling zou kunnen krijgen. En ach, dat blad was er altijd al alleen voor de goeie interviews.

De koffie is amper op of Niek wil aan de wijn, hij heeft haast. Volgens Wim is dat niet bijzonder, Niek heeft altijd haast. Zo had hij bijvoorbeeld geen tijd voor zijn gebroken enkel. Het meisje van de bar, een kind eigenlijk nog, merkt niets van onze dorst. Just wanneer Wim al naar de bar wil stiefelen komt ze eraan. Huiswijn? Als het maar Merlot is. En dát hij smaakt. Gedrieën waren wij eens op een wijnproeverij. Wij proefden alles wat er voorradig was, konden niet tot overeenstemming komen wat de lekkerste was. Gelukkig hoefden we toen niet te rijden, zelfs fietsen was gevaarlijk. Het barmeisje begrijpt nu dat ze in de buurt moet blijven en doet dat ook.

De heren zijn in een langdurige discussie verwikkeld. Het is een eenvoudig onderwerp. Gewoon een datum of een jaartal. Ze komen er niet uit en tenslotte moet ik partij kiezen. Mijn credo is, nooit doen. Op hotel, of in de kroeg nooit partij kiezen. Voor je het weet heb je een barkruk in de nek. Gelukkig zien de vrienden dat op tijd in en ik gooi een andere datum in de strijd. Mijn eerste kennismaking met Wim was namelijk op exact deze plek, en hoelang geleden is dat wel niet? Het was tijdens de receptie van zijn huwelijk, op deze plek. Wanneer was dat en hoe heette dit hotel toen? Reden voor meer wijn en toe maar:
“Heeft u ook een kaasplankje en doet u ook maar iets met leverworst.”

Anekdotes, herinneringen en nog sterkere verhalen, wat bespreek je zoal met drie man in de lobby? En doen we er nog een? Goeie wijn wordt steeds lekkerder. Het afrekenen kost moeite, delen door drie is niet eenvoudig. Voor het jonge meisje dat zo’n late dienst had, was het toch een zeer goeie avond. En wij? Doen we nog eens, aan de overkant!
such a lovely place
such a lovely place
such a lovely place

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s